நோக்கம் 1: சாஸ்திர விதிகளின்படி செய்யும் பக்தி (வைதி பக்தி) மற்றும் தன்னிச்சையான அன்பு நிறைந்த பக்தி (ராகானுக – பக்தி வாத்ஸல்ய பாவம்) ஆகியவற்றின் சரியான தொடர்பைப் புரிந்துகொள்வது.

நோக்கம் 2: உலகப் புகழையும் மரியாதையையும் விட, பரமபுருஷரின் மகிமையைப் போற்றுவதே உயர்ந்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது.

நோக்கம் 3: உண்மையான மனமாற்றமும் முழுமையான சரணாகதியும் பக்தி வாழ்க்கையில் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது.

நோக்கம் 4: ரகு தாசரின் வாழ்க்கையை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு, பணிவு, எளிமை, கருணை மற்றும் பகவானுடன் அன்பான நட்பு (சக்ய பாவம்) ஆகியவற்றை வளர்த்துக்கொள்வது.

நோக்கம் 5: பந்து மொஹந்தியின் வாழ்க்கையின் மூலம், ஸ்ரீ ஜகந்நாதரையே தனது உண்மையான நண்பராகவும் பாதுகாவலராகவும் முழுமையாக நம்பிய பக்தியைப் புரிந்துகொள்வது.

நோக்கம் 6: வெளிப்புற தகுதிகளை விட, பக்தர்களின் அன்பான மனநிலையையும் பக்தியையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் பாவக்ராஹி பகவானாக ஸ்ரீ ஜகந்நாதரை அறிந்துகொள்வது.

நோக்கம் 7: சிரமங்களும் சோதனைகளும் வரும் நேரங்களில், பணிவு, மனமாற்றம் மற்றும் பகவானையே முழுமையாகச் சார்ந்திருப்பதன் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்வது.

நோக்கம் 8: பகவத் கீதை 9.22-ல் பகவான் போதிப்பதுபோல், அவரையே முழுமையாக நம்பி வாழ்வதன் முக்கியத்துவத்தை அறிந்துகொள்வது.

நோக்கம் 9: தனது பக்தர்களின் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்காக, அவர்களுடைய அகங்காரத்தை பகவான் கருணையுடன் எவ்வாறு நீக்குகிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது.

நோக்கம் 10: மன்னர் இந்திரத்யும்னரின் பக்தி வாழ்க்கையைப் பின்பற்றி, முழுமையான சரணாகதி, பணிவு, விடாமுயற்சி மற்றும் தன்னலமற்ற சேவை ஆகியவற்றை வளர்த்துக்கொள்வது.

நோக்கம் 11: சமூக நிலை அல்லது அரச பதவி எதுவாக இருந்தாலும், பகவானுக்குச் செய்யும் பணிவான சேவையே உயர்ந்த பெருமை என்பதை அறிந்துகொள்வது.

நோக்கம் 12: மன்னர் பிரதாபருத்ர தேவர், அரச பொறுப்புகளையும் ஸ்ரீ ஜகந்நாதர் மற்றும் ஸ்ரீ சைதன்ய மகாபிரபுவின் மீதான தூய பக்தியையும் அழகாக ஒருங்கிணைத்த சிறந்த பக்தி மன்னராக கௌடிய வைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் ஏன் போற்றப்படுகிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது.

நோக்கம் 13: தன் மனம், இதயம் மற்றும் வாழ்க்கை முழுவதையும் பகவானின் சேவைக்கு அர்ப்பணிப்பதன் முக்கியத்துவத்தை அறிந்துகொள்வது.

நோக்கம் 14: எளிய வெற்றிலை (பான்) சமர்ப்பிப்பு எவ்வாறு ஜகந்நாதர் கோவிலில் நிலையான சேவையாக அமைந்தது என்பதை அறிந்துகொள்வது.

நோக்கம் 15: ஸ்ரீ ஜகந்நாதர் தனது உண்மையான பக்தர்களைக் காத்து, அவர்களின் மகிமையை உலகிற்கு வெளிப்படுத்துகிறார் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையை வளர்த்துக்கொள்வது.

நோக்கம் 16: பத்மபாதரின் தெய்வீக தரிசனங்கள் மூலம், ஸ்ரீ ஜகந்நாதரே ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் (கோபாலர்) என்பதைப் புரிந்துகொள்வது.

நோக்கம் 17: ஸ்ரீ ராமானுஜாச்சாரியார் ஜகந்நாத புரிக்கு வந்த நிகழ்வையும், ஸ்ரீ ஜகந்நாதரிடம் அவர் கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த பக்தியையும் அறிந்துகொள்வது.

நோக்கம் 18: இக்ஷ்வாகு வம்சத்தினர் வழிபட்ட ஆராத்ய தெய்வமாக ஸ்ரீ ஜகந்நாதரின் நித்திய மகிமையைப் புரிந்துகொள்வது.

நோக்கம் 19: ஸ்ரீ ஜகந்நாதர் உலகம் முழுவதற்கும் அருள் வழங்கும் ஜகந்நாதர் (உலகின் நாதர்) என்பதை அறிந்துகொள்வதுடன், நன்றியுணர்வின் அடையாளமாக அவருக்குச் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட பிரெஞ்சு தேவாலய மணியின் முக்கியத்துவத்தையும் புரிந்துகொள்வது.

நோக்கம் 20: பிறப்பு, ஜாதி அல்லது சமூக நிலையைப் பார்க்காமல், தூய பக்தியை மட்டுமே ஸ்ரீ ஜகந்நாதர் ஏற்றுக்கொள்கிறார் என்பதை அறிந்துகொள்வது.

நோக்கம் 1: சாஸ்திர விதிகளின்படி செய்யும் பக்தி (வைதி பக்தி) மற்றும் தன்னிச்சையான அன்பு நிறைந்த பக்தி (ராகானுக – பக்தி வாத்ஸல்ய பாவம்) ஆகியவற்றின் சரியான தொடர்பைப் புரிந்துகொள்வது.

1. கரா மா (கர்மாபாய்)

கரா மா (கர்மாபாய் அல்லது கராரா தேவி என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்) ஸ்ரீ ஜகந்நாதரின் எளிய மற்றும் தூய பக்தை. அவர் தாயின் அன்புடன் (வாத்ஸல்ய பாவம்) ஜகந்நாதரை வழிபட்டார்.

ஒவ்வொரு காலையிலும், எந்த ஆடம்பரமான சடங்குகளையும் நினைக்காமல், மிகுந்த அன்புடன் கிச்சடியை சமைத்து ஜகந்நாதருக்கு நிவேதனம் செய்தார். அவரது தூய அன்பில் மகிழ்ந்த ஸ்ரீ ஜகந்நாதர், தினமும் அவரது எளிய வீட்டிற்கே நேரில் வந்து அந்த உணவை ஏற்றுக்கொண்டார்.

ஒருநாள், ஒரு சாது, கரா மா குளிக்காமல், வழக்கமான சாஸ்திர விதிகளைப் பின்பற்றாமல் சமையல் செய்வதைக் கண்டார். அவருக்கு உதவ வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், முதலில் குளித்து, சாஸ்திர விதிகளைப் பின்பற்றிய பிறகே சமையல் செய்ய வேண்டும் என்று அறிவுரை கூறினார்.

கரா மா அந்த அறிவுரையை பணிவுடன் ஏற்றுக்கொண்டார். இதனால் கிச்சடி தயாரிக்க மிகவும் தாமதமானது.

அன்று ஸ்ரீ ஜகந்நாதர் பலமுறை அவரது வீட்டிற்கு வந்து, உணவுக்காகக் காத்திருந்தார். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அவர் இன்னும் சமையல் செய்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டார். இறுதியாக கிச்சடி தயாரானதும், பகவான் அதை உடனே ஏற்றுக்கொண்டு, கோவிலில் நிவேதன நேரம் தொடங்குவதற்கு முன்பாக விரைந்து திரும்பினார்.

கோவிலில் இருந்த அர்ச்சகர்கள், ஜகந்நாதரின் உதடுகளில் கிச்சடியின் தடயங்களைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டனர். அதற்கு ஜகந்நாதர், கரா மாவின் தூய அன்பினால் அவர் சமர்ப்பிக்கும் கிச்சடியை தினமும் தாமே நேரில் வந்து ஏற்றுக்கொள்கிறேன் என்று கூறினார்.

மேலும், அந்த சாது அறியாமலே கரா மாவின் இயல்பான அன்பு நிறைந்த பக்தியில் தலையிட்டுவிட்டார் என்றும், அவர் முன்பு போல் இயல்பாகவே சேவை செய்ய வேண்டும் என்றும் பகவான் கூறினார்.

இதைக் கேட்ட அந்த சாது தனது தவறை உணர்ந்து, கரா மாவிடம் மன்னிப்பு கேட்டார். சாஸ்திர விதிகள் சாதாரண பக்தர்களுக்கு அவசியமானவை; ஆனால் தூய அன்புடன் சேவை செய்யும் பக்தர்களின் அன்பை பகவான் தனிப்பட்ட முறையில் ஏற்றுக்கொள்கிறார் என்று விளக்கினார்.

கரா மா இவ்வுலகை விட்டு பிரிந்தபோது, ஸ்ரீ ஜகந்நாதர் மிகுந்த பிரிவுத் துயரத்தில் ஆழ்ந்து, எந்த நிவேதனத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவர் மன்னரிடம், “எனக்கு உணவு அளித்த என் தாய் இனி இல்லை” என்று கூறினார்.

அப்போது மன்னர், கரா மாவின் நினைவாக தினமும் கிச்சடி நிவேதனம் செய்யப்படும் என்று உறுதியளித்தார்.

இன்றும், மரபுப்படி சப்பன் போகம் (56 வகை நிவேதனம்) சமர்ப்பிக்கப்படுவதற்கு முன், “கரா” மாவின் கிச்சடி முதலில் ஸ்ரீ ஜகந்நாதருக்கு நிவேதனம் செய்யப்படுகிறது. இது கரா மாவின் தூய, தன்னலமற்ற பக்தியையும், தனது பக்தரின் அன்பை பகவான் எவ்வாறு அன்புடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார் என்பதையும் நினைவுபடுத்துகிறது.

நோக்கம் 2: உலகப் புகழையும் மரியாதையையும் விட, பரமபுருஷரின் மகிமையைப் போற்றுவதே உயர்ந்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது.

2. தீன கிருஷ்ணதாசர்

தீன கிருஷ்ணதாசர் சுமார் 300 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த புகழ்பெற்ற வைஷ்ணவக் கவிஞரும், பகவான் ஜகந்நாதரின் சிறந்த பக்தருமாவார். அவர் குர்தா அருகிலுள்ள பீமநகரில் மதுசூதனருக்கு மகனாகப் பிறந்தார். சமஸ்கிருதம் மற்றும் ஒடியா மொழிகளில் பக்திப் பாடல்களை இயற்றி, பகவான் ஜகந்நாதரையும், ஸ்ரீ ஸ்ரீ ராதா-கிருஷ்ணரின் திவ்ய லீலைகளையும் மகிமைப்படுத்தினார்.

அவர் இயற்றிய “ஜய ஜய நீலாத்ரிபதி” என்ற ஸ்தோத்திரம் இன்றும் புரி ஜகந்நாதர் கோவிலில் பாடப்படுகிறது. பிரம்மணி ஆற்றங்கரையிலுள்ள ஏககரகியா என்ற கிராமத்தில் வாழ்ந்தபோது அவர் பல பக்தி நூல்களை இயற்றினார்.

ஒருமுறை மன்னர் திவ்யசிம்மர், தன்னைப் புகழ்ந்து ஒரு காவியம் எழுதும்படி தீன கிருஷ்ணதாசரிடம் கேட்டார். ஆனால் அவர், “என் வாழ்நாள் போனாலும் பரவாயில்லை; நான் பரமபுருஷனாகிய பகவானை மட்டுமே புகழ்வேன்” என்று உறுதியாக மறுத்தார். இதனால் கோபமடைந்த மன்னர் அவரை சிறையில் அடைத்தார்.

அன்று இரவு பகவான் ஜகந்நாதர் மன்னரின் கனவில் தோன்றி, “என் பக்தரை உடனே விடுதலை செய்” என்று கட்டளையிட்டார். மறுநாள் மன்னர் சிறைக்குச் சென்றபோது, தீன கிருஷ்ணதாசரின் சங்கிலிகள் பகவானின் அருளால் ஏற்கனவே உடைந்திருந்தன. தனது தவறை உணர்ந்த மன்னர் அவரிடம் மன்னிப்பு கேட்டார்.

பின்னர், கருணையினால் தீன கிருஷ்ணதாசர் மன்னரின் மரியாதைக்காக “ஜகமோகன சந்திரா” என்ற நூலை இயற்றினார்.

தீன கிருஷ்ணதாசர் எப்போதும் ஹரே கிருஷ்ண மகாமந்திரத்தை ஜபித்தார். திருநாமத்தின் மகிமையை அனைவருக்கும் எடுத்துரைத்தார். ராச-விநோதம், ராச-கல்லோலம், நாம ரத்னகீதா, அமிர்த சாகரம் போன்ற அவரது நூல்கள், திருநாமம், பகவான் ஜகந்நாதர் மற்றும் ராதா-கிருஷ்ணரின் திவ்ய லீலைகளைப் போற்றுகின்றன. ஸ்ரீ ஜயதேவ கோஸ்வாமியின் கீத கோவிந்தம் அவருக்கு பெரும் ஊக்கமாக இருந்தது. அவரது பக்தி இலக்கியங்கள் இன்றும் புரி மற்றும் ஒடிசா முழுவதும் பக்தர்களுக்கும் அறிஞர்களுக்கும் ஊக்கமளித்து வருகின்றன.

தீன கிருஷ்ணதாசரின் வாழ்க்கை, பக்தன் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் பகவானின் மகிமையை மட்டுமே பாட வேண்டும் என்பதைக் கற்பிக்கிறது. பகவானுக்காக அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையுடன் நிற்பவரை, பகவான் ஜகந்நாதர் எப்போதும் காத்து அருள்கிறார்.

நோக்கம் 3: உண்மையான மனமாற்றமும் முழுமையான சரணாகதியும் பக்தி வாழ்க்கையில் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது.

3. பக்த பலராம தாசர்

பக்த பலராம தாசர் பகவான் ஜகந்நாதரின் சிறந்த பக்தரும், ஒடிசாவின் புகழ்பெற்ற பக்திக் கவிஞர்களில் ஒருவருமாவார்.

ஒரு ரதயாத்திரையின் போது, ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் பகவான் ஜகந்நாதரை வரவேற்கக் கூடியிருந்தனர். அப்போது பலராம தாசர் சிறிது நேரம் கெட்ட சக வாசத்தால் வழுவி, ஒரு விலைமாதுவின் உடனிருந்தார்.

அந்த நேரத்தில் கீர்த்தனத்தின் ஒலியும், பகவானின் ரதயாத்திரை ஊர்வலத்தின் சத்தமும் அவரது காதில் விழுந்தது. உடனே அவர் தன் தவறை உணர்ந்து, ஆழ்ந்த மனவருத்தத்துடனும் உண்மையான மனந்திரும்புதலுடனும் அங்கிருந்து வெளியேறினார். “ஜகந்நாதா! ஜகந்நாதா!” என்று பகவானின் திருநாமத்தை ஜபித்தபடியே, ரத தரிசனத்திற்காக விரைந்து சென்றார்.

பக்திப் பரவசத்தில், பகவான் ஜகந்நாதரைத் தழுவுவதற்காக ரதத்தின் மீது ஏற முயன்றார். ஆனால், அவரது உடலில் குங்குமமும் தாம்பூலக் கறைகளும் இருப்பதைக் கண்டு, அவரை அசுத்தமானவர் என்று எண்ணிய கோவில் சேவகர்கள் அவரைக் கடுமையாகத் திட்டி, ரதத்திலிருந்து கீழே தள்ளிவிட்டனர். பின்னர் ரதத்தையும் சுத்தம் செய்தனர்.

இந்த அவமானத்தால் மனம் வருந்தினாலும், பலராம தாசர் பகவான்மீது இருந்த நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை. அவர் பாங்கிமுகான் என்ற கடற்கரைக்குச் சென்று, அங்கு மணலால் மூன்று ரதங்களை அன்புடன் உருவாக்கினார். பின்னர் பகவான் ஜகந்நாதர், பலதேவர் மற்றும் சுபத்ரா தேவியிடம், தாம் செய்த அந்த மணல் ரதங்களை கருணையுடன் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி மனமுருகிப் பிரார்த்தனை செய்தார்.

தமது பக்தனின் உண்மையான மனந்திரும்புதலையும் தூய பக்தியையும் கண்டு மகிழ்ந்த பகவான் ஜகந்நாதர், பலதேவர் மற்றும் சுபத்ரா தேவியுடன் சேர்ந்து, அந்த மணல் ரதங்களை மறைமுகமாக ஏற்றுக்கொண்டார். அதே சமயத்தில், புரியில் இருந்த உண்மையான ரதயாத்திரை ரதங்கள் திடீரென நகராமல் நின்றுவிட்டன. ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களும், யானைகளும் முயன்றும், ரதங்களை நகர்த்த முடியவில்லை.

இதற்கான காரணத்தை அறிந்த கஜபதி மன்னர், நேரில் பலராம தாசரிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்டார். தமது அரச தலைப்பாகையை அவரது தலையில் வைத்து அவரைக் கௌரவித்தார். பின்னர், பகவானின் ரதத்தின் முன் வரும்படி அவரை வேண்டிக்கொண்டார்.

பலராம தாசர் ரதத்தின் முன் வந்தவுடன், ரதங்கள் உடனே நகரத் தொடங்கின. இதன் மூலம், பகவான் ஜகந்நாதர் தமது பக்தனின் உள்ளார்ந்த அன்பையும் தூய பக்தியையும் ஏற்றுக்கொண்டார் என்பதை அனைவருக்கும் வெளிப்படுத்தினார்.

இந்த லீலை, பகவான் வெளிப்புற தோற்றத்தை அல்ல, பக்தனின் உள்ளத்தின் நேர்மையையும் உண்மையான பக்தியையும் பார்ப்பவர் என்பதை உணர்த்துகிறது. உண்மையான மனந்திரும்புதல், தாழ்மை மற்றும் தூய பக்தி ஆகியவை பகவான் ஜகந்நாதரின் விசேஷ கருணையை ஈர்க்கின்றன.

நோக்கம் 4: ரகு தாசரின் வாழ்க்கையை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு, பணிவு, எளிமை, கருணை மற்றும் பகவானுடன் அன்பான நட்பு (சக்ய பாவம்) ஆகியவற்றை வளர்த்துக்கொள்வது.

4. ரகு தாசர்

ரகு தாசர் பகவான் ராமச்சந்திரரின் சிறந்த பக்தர். அவர் புரியில் ஜகந்நாதர் கோவிலின் சிம்மத்வாரம் (சிங்க வாசல்) அருகில் வாழ்ந்து வந்தார்.

ஒருநாள், பகவான் ஜகந்நாதரை தரிசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ரத்தின சிம்மாசனத்தில் பகவான் ராமர், சீதாதேவி மற்றும் லட்சுமணர் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டார். அந்தக் கணத்திலிருந்து, பகவான் ஜகந்நாதரே பகவான் ராமச்சந்திரர் என்பதை உணர்ந்தார். அதன் பிறகு, பகவானுடன் ஆழ்ந்த சக்ய பாவம் (நட்புப் பாவம்) கொண்ட பக்தராக வாழ்ந்தார்.

ஒருமுறை, ரகு தாசர் வாழைப்பட்டை நாரால் ஒரு பூமாலை கட்டி, அதை அன்புடன் பகவான் ஜகந்நாதருக்கு சமர்ப்பிக்க விரும்பினார். ஆனால், கோவில் விதிகளின்படி அந்த நாரால் கட்டப்பட்ட மாலையை ஏற்க முடியாது என்று அர்ச்சகர் மறுத்துவிட்டார். மனம் உடைந்த ரகு தாசர் வீட்டிற்குத் திரும்பினார்.

அன்று இரவு, பகவான் ஜகந்நாதர் தலைமை அர்ச்சகரின் கனவில் தோன்றி, “மற்ற எல்லா மலர் அலங்காரங்களையும் நான் ஏற்கவில்லை. என் பக்தன் ரகு தாசர் தூய அன்புடன் செய்த மாலையையே நான் விரும்புகிறேன்” என்று கூறினார். இதைக் கேட்ட அர்ச்சகர்கள் மறுநாள் ரகு தாசரிடம் மன்னிப்பு கேட்டு, அவரையே நேரில் பகவானுக்கு மாலை அணிவிக்க அழைத்தனர்.

வயது முதிர்ந்த காலத்தில், ரகு தாசர் கடுமையாக நோயுற்றார். தன்னைக் கவனித்துக்கொள்ள முடியாத நிலையில் இருந்தார். அப்போது ஒரு சிறுவன் தினமும் வந்து, அவரைச் சுத்தம் செய்து, சந்தனம் பூசி, மிகுந்த அன்புடன் சேவை செய்தான். சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்தச் சிறுவன் வேறு யாருமல்ல, பகவான் ஜகந்நாதரே என்பதை ரகு தாசர் உணர்ந்தார்.

அப்போது ரகு தாசர், “எனக்கு சேவை செய்வதற்குப் பதிலாக என் நோயை குணப்படுத்துங்கள்” என்று வேண்டினார். அதற்கு பகவான், “உனக்கு மீதமுள்ள கர்ம பலன்கள் அனைத்தும் நீங்க வேண்டும் என்பதற்காகவே இந்த நோயை அனுபவிக்கச் செய்கிறேன். மேலும், என் பக்தர்களுக்குச் சேவை செய்வதிலும் எனக்கு பேரானந்தம் உண்டு” என்று அன்புடன் கூறினார்.

ரகு தாசருக்கும் பகவான் ஜகந்நாதருக்கும் இருந்த நட்பு மிகவும் நெருக்கமானது. பகவான் அடிக்கடி ஒரு சிறுவனின் வடிவில் வந்து அவருடன் விளையாடுவார்.

ஒருநாள், மன்னரின் தோட்டத்தில் இருந்த பலாப்பழத்தைப் பறித்துக் கொண்டு வரும்படி பகவான் விளையாட்டாக ரகு தாசரைத் தூண்டினார். ரகு தாசர் மரத்தில் ஏறியவுடன், பகவான் மறைந்துவிட்டார். இதனால் ரகு தாசர் மரத்திலேயே மாட்டிக்கொண்டார். மன்னரிடம் அழைத்துச் செல்லப்பட்டபோது, நடந்ததையெல்லாம் அவர் உண்மையாகச் சொன்னார். இந்த விளையாட்டுத் திருவிளையாடலைக் கேட்டு அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்.

ஒரு ரதயாத்திரையின் போது, ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களும் யானைகளும் முயன்றும், பகவான் ஜகந்நாதரின் ரதம் நகரவில்லை. அப்போது ரகு தாசர் ரதத்தின் மீது ஏறி, பகவானின் காதில் ஏதோ மெதுவாகச் சொன்னார். உடனே ரதம் நகரத் தொடங்கியது. இதைக் கண்ட அனைவரும் ஆச்சரியமடைந்தனர்.

ரகு தாசர் மிகுந்த தாழ்மையும் கருணையும் கொண்டவர். தனது வீட்டின் வெளியே ஒரு பாத்திரத்தில் மகாபிரசாதத்தை வைத்து, யார் வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்ளும்படி செய்தார். மனிதர்கள், பறவைகள், விலங்குகள் பயன்படுத்திய அதே பாத்திரத்திலிருந்தே அவர் மகாபிரசாதத்தை மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொண்டார்.

ரகு தாசரின் வாழ்க்கை, பகவானுடன் உண்மையான நட்புறவு, எளிமை, தாழ்மை, கருணை மற்றும் தூய பக்தி கொண்டவர்களிடம் பகவான் ஜகந்நாதர் எவ்வளவு அன்புடன் பதிலளிக்கிறார் என்பதை அழகாக எடுத்துக்காட்டுகிறது.

நோக்கம் 5: பந்து மொஹந்தியின் வாழ்க்கையின் மூலம், ஸ்ரீ ஜகந்நாதரையே தனது உண்மையான நண்பராகவும் பாதுகாவலராகவும் முழுமையாக நம்பிய பக்தியைப் புரிந்துகொள்வது.

5. பந்து மொஹந்தி

பந்து மொஹந்தி ஒடிசாவின் ஜாஜ்பூரைச் சேர்ந்த, பகவான் ஜகந்நாதரின் ஏழ்மையான ஆனால் மிகுந்த பக்தியுள்ள சேவகர். அவருக்கு மனைவி, இரண்டு மகள்கள் மற்றும் ஒரு மகன் இருந்தனர். பிச்சை எடுத்து வாழ்க்கை நடத்தினாலும், பகவானின் திருநாமத்தை எப்போதும் ஜபித்தார். பிறருக்குச் சேவை செய்து, பகவான் அளிப்பதிலேயே திருப்தியுடன் வாழ்ந்தார்.

ஒரு வருடம் அவரது ஊரில் கடுமையான பஞ்சம் ஏற்பட்டது. இதனால் தனது பசியால் வாடிய குடும்பத்திற்கு உணவு கிடைக்கவில்லை. “பகவான் ஜகந்நாதரே என் உண்மையான நண்பர்” என்ற முழு நம்பிக்கையுடன், தனது குடும்பத்தினரை அழைத்துக்கொண்டு புரிக்குச் சென்றார். பகவானே தங்களைப் பாதுகாப்பார் என்று உறுதியாக நம்பினார்.

கோவிலில் இருந்த பெரும் கூட்டத்தால் உள்ளே செல்ல முடியாததால், சிம்மத்வாரத்தில் இருந்த பதித பாவன ஜகந்நாதரை தரிசனம் செய்தனர். பின்னர் தெற்கு வாசலருகே இருந்த பேஜா நாளா அருகே ஓய்வெடுத்தனர். பசியைத் தணிக்க அரிசி கஞ்சி நீரை (பேஜா) குடித்துவிட்டு, பந்து மொஹந்தி பகவான் ஜகந்நாதரிடம் மனமுருகிப் பிரார்த்தனை செய்து உறங்கிவிட்டார்.

அன்று இரவு, தனது பக்தனின் பசியைத் தாங்க முடியாத பகவான் ஜகந்நாதர், வயதான பிராமணர் வடிவில், மகாபிரசாதம் நிறைந்த ஒரு தங்கத் தட்டுடன் நேரில் வந்தார். பந்து மொஹந்தியை எழுப்பி, அவரது குடும்பம் முழுவதற்கும் அன்புடன் மகாபிரசாதம் அளித்தார். மறுநாள் தேவையான அனைத்தையும் ஏற்பாடு செய்வதாகவும் உறுதியளித்தார்.

மறுநாள் காலையில், கோவிலின் பொக்கிஷ அறையிலிருந்து தங்கத் தட்டு காணாமல் போனது தெரியவந்தது. அந்தத் தட்டு பந்து மொஹந்தியிடம் இருந்ததைக் கண்ட காவலர்கள், அவர் உண்மையைச் சொன்னபோதும் நம்பாமல், திருடியதாகப் பொய்யாகக் குற்றம் சாட்டினர். அவரை அடித்து, சிறையில் அடைத்தனர்.

தமது பக்தர் அனுபவித்த துன்பத்தைப் பொறுக்க முடியாத பகவான் ஜகந்நாதர், கஜபதி மன்னரின் கனவில் தோன்றினார். “பந்து மொஹந்தி என் அன்பு நண்பன். அவனுக்குப் பிரசாதம் அளிக்க தங்கத் தட்டை நானே எடுத்துச் சென்றேன்” என்று கூறினார். மேலும், அவரை உடனே விடுதலை செய்து, மரியாதை செய்து, அவரது குடும்பத்தின் வாழ்நாள் தேவைகளை ஏற்பாடு செய்யுமாறு மன்னருக்குக் கட்டளையிட்டார்.

மன்னர் உடனே பகவானின் கட்டளையை நிறைவேற்றினார். அவர் நேரில் சென்று பந்து மொஹந்தியை சிறையிலிருந்து விடுவித்தார். அவரிடம் மன்னிப்பு கேட்டார். அழகிய ஆடைகளும் தலைப்பாகையும் அணிவித்து கௌரவித்தார். மேலும், ஜகந்நாதர் கோவிலின் தெற்கு வாசலருகே அவரது குடும்பம் வாழ ஒரு வீடும், வாழ்நாள் முழுவதும் தேவையான பராமரிப்பும் ஏற்பாடு செய்தார்.

பந்து மொஹந்தி தனது வாழ்நாளின் மீதிப் பகுதியை புரியில், ஜகந்நாதர் கோவில் அருகே பகவானுக்குச் சேவை செய்து மகிழ்ச்சியுடன் கழித்தார்.

பந்து மொஹந்தியின் வாழ்க்கை, பகவான்மீது முழு நம்பிக்கை வைப்பவர்களை பகவான் ஒரு போதும் கைவிடமாட்டார் என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. தம்மை முழுமையாகச் சரணடைந்த பக்தர்களை பகவான் ஜகந்நாதர் தாமே பாதுகாத்து, போஷித்து, கௌரவித்து, அவர்களின் அசைக்க முடியாத பக்திக்கு அன்புடன் பதிலளிக்கிறார்.

நோக்கம் 6: வெளிப்புற தகுதிகளை விட, பக்தர்களின் அன்பான மனநிலையையும் பக்தியையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் பாவக்ராஹி பகவானாக ஸ்ரீ ஜகந்நாதரை அறிந்துகொள்வது.

6. தாசியா பௌரி (பலிகிராம் தாசர்)

தாசியா பௌரி, பலிகிராம் தாசர் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். அவர் புரி அருகிலுள்ள பலிகிராமத்தைச் சேர்ந்த எளிய நெசவாளர். தாழ்ந்த சமூகத்தில் பிறந்து வறுமையில் வாழ்ந்தாலும், பக்தர்களின் சகவாசம், குருவிடம் தீட்சை பெற்றல், மற்றும் ஹரிகதையைத் தொடர்ந்து கேட்டல் ஆகியவற்றின் மூலம், பகவான் ஜகந்நாதரிடம் ஆழ்ந்த பக்தியை வளர்த்துக் கொண்டார்.

ஒரு ரதயாத்திரையின் போது, அவர் முதன்முறையாக பகவான் ஜகந்நாதரை தரிசித்தார். பகவானின் அழகிய தாமரைக் கண்கள் அவரது இதயத்தை ஆழமாகத் தொட்டன. அந்த நாளிலிருந்து, பகவான் ஜகந்நாதரையே தனது வாழ்வின் ஒரே உண்மையாகவும், வழிபாட்டின் ஒரே இலக்காகவும் ஏற்றுக்கொண்டார்.

வீட்டிற்குத் திரும்பிய பிறகு, சாதமும் கீரையும் போன்ற எளிய உணவைக் கண்டால்கூட, அது பகவானின் பெரிய தாமரைக் கண்களை அவருக்கு நினைவூட்டியது. பக்திப் பரவசத்தில் உணவருந்த முடியாமல், எப்போதும் பகவான் ஜகந்நாதரையே நினைத்து வாழ்ந்தார். அவரது பக்தியைக் கண்டு, கிராம மக்கள் அவரை பலிகிராம் தாசர் என்று அழைக்கத் தொடங்கினர்.

அவரது உண்மையான அன்பில் மகிழ்ந்த பகவான் ஜகந்நாதர், நேரில் அவருக்குக் காட்சி அளித்தார். “நான் பிறப்பு, ஜாதி, செல்வம் அல்லது சடங்குகளைப் பார்ப்பதில்லை; தூய பக்தியையே ஏற்றுக்கொள்கிறேன்” என்று அருளினார். மேலும், ஜகந்நாதர் கோவிலின் மேல் உள்ள நீலச்சக்கரத்தை தாசியா தரிசிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் தாம் அவருக்குக் காட்சி அளிப்பதாகவும், அவர் பக்தியுடன் சமர்ப்பிக்கும் எந்தப் படைப்பையும் தாமே ஏற்றுக்கொள்வதாகவும் வாக்களித்தார்.

இந்த வாக்குறுதியைச் சோதிப்பதற்காக, தாசியா ஒரு தேங்காயை வாங்கி, ஒரு பிராமணரிடம் கொடுத்து, “பகவான் ஜகந்நாதர் தமது கையை நீட்டி வாங்கினால் மட்டுமே இதை சமர்ப்பியுங்கள்” என்று கூறினார். முதலில் சந்தேகப்பட்ட அந்த பிராமணர், பகவான் தமது திருக்கரத்தை அற்புதமாக நீட்டி அந்த தேங்காயை ஏற்றுக்கொள்வதைக் கண்டு வியந்தார். இந்த அதிசயத்தை அறிந்த கோவில் முழுவதும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தது.

மற்றொரு சமயத்தில், தாசியா பகவானுக்காக மாம்பழங்களை வாங்கினார். அவற்றை அர்ச்சகர்களிடம் கொடுக்காமல், நீலச்சக்கரத்தை நோக்கி மனமுருகிப் பிரார்த்தனை செய்து சமர்ப்பித்தார். அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, அந்த மாம்பழங்கள் மர்மமாக மறைந்துவிட்டன. பின்னர் அர்ச்சகர்கள் கருவறைக்குள் சென்றபோது, பகவானின் அருகில் மாம்பழச் சாறும் கொட்டைகளும் இருந்தன. இதனால், பகவான் ஜகந்நாதர் தாசியாவின் படைப்பை தாமே ஏற்றுக்கொண்டார் என்பது உறுதியானது.

அர்ச்சகர்கள், பகவானின் பிரசாத மாலையை தாசியாவுக்கு அணிவித்து அவரைக் கௌரவித்தனர். தாசியா தாழ்மையுடன் அவர்களுக்கு வணங்கி, அவர்களது ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றார்.

பின்னர், “பகவானின் அனைத்து அவதாரங்களையும் தரிசிக்க வேண்டும்” என்று அவர் பிரார்த்தித்தார். அதற்கு பகவான் ஜகந்நாதர், மச்ச அவதாரம் முதல் கல்கி அவதாரம் வரை தமது பல்வேறு அவதாரங்களையும் திவ்ய தரிசனமாக அவருக்குக் காட்டி அருளினார்.

தாசியா பௌரியின் வாழ்க்கை, பகவான் ஜகந்நாதர் பாவக்ராஹி என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அதாவது, அவர் பிறப்பு, ஜாதி, செல்வம் அல்லது சமூக நிலையைப் பார்ப்பதில்லை; பக்தனின் தூய அன்பையும் உண்மையான பக்தியையும் மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்கிறார். தூய பக்தியே பகவான் ஜகந்நாதரின் கருணையை ஈர்க்கும்.

நோக்கம் 7: சிரமங்களும் சோதனைகளும் வரும் நேரங்களில், பணிவு, மனமாற்றம் மற்றும் பகவானையே முழுமையாகச் சார்ந்திருப்பதன் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்வது.

7. தாலிச்சா மகாபாத்ரர்

தாலிச்சா மகாபாத்ரர், புரி ஜகந்நாதர் கோவிலின் தலைமை அர்ச்சகர்களில் ஒருவராக இருந்தார். அவர் வேத சாஸ்திரங்களில் தேர்ச்சி பெற்ற பிராமணரும், ஆன்மிக ஒழுக்கம், சாஸ்திரப் படிப்பு, தூய்மை, தானம் மற்றும் பகவான் ஜகந்நாதர், பலதேவர், சுபத்ரா தேவி ஆகியோருக்கான தனிப்பட்ட சேவையில் முழுமையாக ஈடுபட்டவருமாவார்.

ஒருநாள், கஜபதி மன்னர் எதிர்பாராத விதமாக தரிசனத்திற்கு வந்தார். வழக்கம்போல், பகவான் ஜகந்நாதருக்கு அணிவிக்கப்பட்ட மலர் மாலையை பிரசாதமாக வழங்குமாறு கேட்டார். அன்றைய தினம் பகவானுக்கு மலர் மாலை அணிவிக்கப்படவில்லை என்பதை தாலிச்சா மகாபாத்ரர் உணர்ந்தார். மன்னர் பிரசாதம் பெறாமல் திரும்பிச் செல்லக் கூடாது என்ற எண்ணத்தில், தன் கழுத்தில் இருந்த மலர் மாலையை எடுத்துப் பகவான் ஜகந்நாதருக்கு அணிவித்து, பின்னர் அதை மன்னருக்கு பிரசாதமாக வழங்கினார்.

பின்னர், அந்த மாலையில் மனித முடி ஒன்று இருப்பதை மன்னர் கவனித்தார். இதனால், அர்ச்சகர் தனது மாலையை பகவானுக்கு அணிவித்தது மிகப்பெரிய அபசாரம் என்று கருதி கோபமடைந்தார். “நாளை காலை, பகவான் ஜகந்நாதரின் தலையில் உண்மையாகவே முடி இருக்கிறது என்பதை நிரூபிக்க வேண்டும். இல்லையெனில் கடுமையான தண்டனை வழங்கப்படும்” என்று கட்டளையிட்டார்.

தான் செய்த தவறை எண்ணி மனம் வருந்திய தாலிச்சா மகாபாத்ரர், பகவான் ஜகந்நாதரிடம் மனமுருகிப் பிரார்த்தனை செய்தார். அன்று இரவு, பகவான் அவரது கனவில் தோன்றி, “கவலைப்படாதே. நான் என் பக்தனை நானே காப்பாற்றுவேன். எனக்கு அழகிய கூந்தல் உள்ளது” என்று ஆறுதல் கூறினார்.

மறுநாள் காலை, கோவில் கதவுகள் திறக்கப்பட்டபோது, தாலிச்சா மகாபாத்ரர் ஆச்சரியமடைந்தார். பகவான் ஜகந்நாதருக்கு இடுப்பு வரை நீண்ட கருமையான அழகிய கூந்தல் இருந்தது.

மன்னர் வந்து அந்தக் கூந்தலைப் பார்த்தார். இன்னும் சந்தேகம் தீராததால், சில முடிகளைப் பிடித்து இழுத்தார். உடனே பகவானின் தலையிலிருந்து இரத்தம் வழிந்தது. இதைக் கண்ட மன்னர் பயந்து நடுங்கி, மனம் உடைந்து மயங்கி விழுந்தார்.

பிறகு சுயநினைவு வந்ததும், தாம் செய்த பெரும் அபசாரத்தை உணர்ந்தார். தாலிச்சா மகாபாத்ரரிடம் மன்னிப்பு கேட்டார். பகவான் ஜகந்நாதர் தமது உண்மையான பக்தர்களைக் காத்து, அவர்களின் மரியாதையைத் தாமே பாதுகாக்கிறார் என்பதை உணர்ந்தார். மீண்டும் பகவானை நோக்கிப் பார்த்தபோது, அந்த நீண்ட கூந்தல் மறைந்துவிட்டது. தமது பக்தரைப் பாதுகாப்பதற்காகவே பகவான் இந்த அற்புதத்தை நிகழ்த்தியிருந்தார் என்பது அனைவருக்கும் தெளிவானது.

மன்னர் தாலிச்சா மகாபாத்ரரை ஆடைகள் மற்றும் பரிசுகளால் கௌரவித்தார். பகவான் ஜகந்நாதரிடம் மனமார்ந்த பிரார்த்தனைகளையும் சமர்ப்பித்தார். தாலிச்சா மகாபாத்ரர் தொடர்ந்து தாழ்மையுடன் பகவானுக்குச் சேவை செய்து வந்தார். இந்த லீலை, பகவான் தமது பக்தர்கள்மீது கொண்டிருக்கும் அன்பிற்கான நிலையான சாட்சியாக விளங்குகிறது.

இந்த லீலை, உண்மையான மனதுடன் பகவானுக்குச் சேவை செய்பவர்களை பகவான் ஜகந்நாதர் எப்போதும் அன்புடன் காப்பாற்றுகிறார் என்பதை உணர்த்துகிறது. தமது பக்தர்களின் பொறுப்பைத் தாமே ஏற்று, அவர்களின் மரியாதையைப் பாதுகாக்கும் நித்திய நண்பரும் பாதுகாவலரும் பகவான் ஜகந்நாதரே.

நோக்கம் 8: பகவத் கீதை 9.22-ல் பகவான் போதிப்பதுபோல், அவரையே முழுமையாக நம்பி வாழ்வதன் முக்கியத்துவத்தை அறிந்துகொள்வது.

8. கீதா பண்டா (அர்ஜுன மிஸ்ரர்)

அர்ஜுன மிஸ்ரர், கீதா பண்டா என்று அன்புடன் அழைக்கப்பட்டார். அவர் புரியில் வாழ்ந்த பகவான் ஜகந்நாதரின் எளிய பக்தர். தினமும் பகவத் கீதையை படித்து பாராயணம் செய்வதையே தனது வாழ்க்கையாகக் கொண்டிருந்தார். பிச்சை எடுத்து வாழ்ந்த அவர், எல்லாவற்றையும் பகவான் ஜகந்நாதரின் விருப்பமாக ஏற்றுக்கொண்டு, அவருடைய வாக்குறுதியில் முழு நம்பிக்கை வைத்திருந்தார்.

ஒரு சமயம், பல நாட்கள் தொடர்ந்து கனமழை பெய்ததால், அவரால் பிச்சை எடுக்க வெளியே செல்ல முடியவில்லை. வீட்டில் இருந்த உணவும் தீர்ந்துவிட்டது. இதனால், பசியால் வாடிய குழந்தைகளைப் பார்த்த அவரது மனைவி மிகவும் கவலைப்பட்டார்.

ஆனால் கீதா பண்டா அமைதியாக இருந்து, பகவத் கீதை 9.22-ல் பகவான் கூறிய வாக்குறுதியை மீண்டும் மீண்டும் கூறினார்:

em>“என்னை முழு பக்தியுடன் எப்போதும் வழிபடுபவர்களுக்கு, அவர்களுக்குத் தேவையானதை நானே கொடுத்து, அவர்களிடம் இருப்பதையும் நானே காப்பாற்றுகிறேன்.”/em>

அவரது மனைவிக்கு இந்த வாக்குறுதியில் நம்பிக்கை வரவில்லை. கோபத்தில், பகவத் கீதையில் இருந்த இந்தச் சுலோகத்தின் மீது மூன்று கோடுகளை இழுத்தார்.

அன்று இரவு, இரண்டு அழகான சிறுவர்கள் அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்தனர். ஒருவன் கருநிறமாகவும், மற்றொருவன் வெண்நிறமாகவும் இருந்தான். அவர்கள் நிறைய உணவுப் பொருட்களைக் கொண்டு வந்தனர்.

“இவை கீதா பண்டாவின் நண்பர் அனுப்பியவை” என்று அவர்கள் கூறினர்.

கீதா பண்டாவின் மனைவி, “உள்ளே வந்து பிரசாதம் சாப்பிட்டுச் செல்லுங்கள்” என்று அழைத்தார்.

அப்போது கருநிற சிறுவன், “என் நாக்கில் மூன்று இடங்களில் காயம் ஏற்பட்டுள்ளது. அதனால் என்னால் சாப்பிட முடியாது” என்று கூறினான்.

இதைக் கேட்டவுடன், அந்த இரண்டு சிறுவர்களும் வேறு யாருமல்ல, பகவான் ஜகந்நாதரும் பலதேவரும் என்பதை கீதா பண்டா உடனே உணர்ந்தார்.

அவரது மனைவி பகவத் கீதையில் மூன்று கோடுகள் இழுத்ததால், பகவானின் வாக்குறுதியையே காயப்படுத்தியதாகி, அதற்கேற்ப பகவானின் நாக்கிலும் மூன்று காயங்கள் தோன்றியிருந்தன. இவ்வாறு, பகவான் தமது கீதை வாக்குறுதி எப்போதும் உண்மையானது என்பதை நேரில் காட்டினார்.

மிகுந்த மனவருத்தத்துடனும் நன்றியுடனும், கீதா பண்டாவும் அவரது மனைவியும் உடனே புரி ஜகந்நாதர் கோவிலுக்குச் சென்றனர். அங்கு, பகவான் ஜகந்நாதரின் உதடுகளில் மூன்று காயங்களின் அடையாளங்களைப் பார்த்தனர். தமது பக்தரைக் காப்பாற்றவும், தமது வாக்குறுதியை நிறைவேற்றவும் பகவானே நேரில் வந்திருந்தார் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.

பகவான் ஜகந்நாதர், தமது வார்த்தைகளில் முழு நம்பிக்கை வைக்கும் பக்தர்களை எப்போதும் காப்பாற்றி, அவர்களுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் வழங்குகிறார். பகவத் கீதையில் பகவான் அளித்த வாக்குறுதிகள் என்றும் மாறாதவை. அவற்றை பகவானே தமது பக்தர்களுக்காக நிறைவேற்றுகிறார்.

நோக்கம் 9: தனது பக்தர்களின் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்காக, அவர்களுடைய அகங்காரத்தை பகவான் கருணையுடன் எவ்வாறு நீக்குகிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது.

9. ஜகத் சேத்

ஜகத் சேத், ஹைதராபாத்தைச் சேர்ந்த செல்வந்த வணிகரும், பகவான் ஜகந்நாதரின் சிறந்த பக்தருமாவார்.

ஒருமுறை, அவர் புரி ஜகந்நாதரை தரிசிக்க வந்தார். அப்போது, ஒரே நாளில் ஒரு லட்சம் ரூபாய் மதிப்புள்ள போகத்தை பகவான் ஜகந்நாதருக்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார். அந்தத் தொகை முழுவதும் தாம் இருக்கும் அன்றே செலவிடப்பட வேண்டும் என்றும் கூறினார்.

ஆனால், கோவில் அர்ச்சகர்கள், “ஒரே நாளில் இவ்வளவு பெரிய தொகையை உணவுப் படைப்பிற்காக செலவிட முடியாது. அப்போது உணவுப் பொருட்களின் விலை மிகவும் குறைவாக இருந்தது” என்று விளக்கினர்.

என்ன செய்வது என்று தெரியாமல், அவர்கள் பகவான் ஜகந்நாதரிடம் பிரார்த்தனை செய்தனர்.

அன்று இரவு, பகவான் ஜகந்நாதர் தலைமை அர்ச்சகரின் கனவில் தோன்றி, “ஜகத் சேத் எனக்கு ஒரு வெற்றிலையை (பான்) மட்டும் சமர்ப்பிக்கட்டும். ஆனால் அதில் சாதாரண சுண்ணாம்புக்குப் பதிலாக, யானை முத்தின் (கஜமோதி) பொடியைச் சேர்க்க வேண்டும்” என்று கூறினார்.

மறுநாள் அர்ச்சகர் இதை ஜகத் சேத்திடம் கூறினார். இதைக் கேட்ட ஜகத் சேத், உண்மையான யானை முத்தைப் பெறுவது மிகவும் அரிது; கிட்டத்தட்ட முடியாத காரியம் என்பதை உணர்ந்தார்.

அப்போது, “எவ்வளவு செல்வம் இருந்தாலும், பகவானின் இந்த எளிய விருப்பத்தைக்கூட என்னால் நிறைவேற்ற முடியவில்லை” என்று புரிந்துகொண்டார். தனக்குள் பெருமை வந்துவிட்டதை உணர்ந்த அவர், தன் விலையுயர்ந்த ஆடைகளை கழற்றி, சாதாரண யாத்திரிகரைப் போல உடை அணிந்தார்.

பின்னர், தனது செல்வம் அனைத்தையும் பகவான் ஜகந்நாதரின் முன் வைத்து, “என் அகந்தையை நீக்கியதற்கு நன்றி. என்னை மன்னித்து, உண்மையான பக்தியை அருளுங்கள்” என்று தாழ்மையுடன் பிரார்த்தனை செய்தார்.

இந்த லீலை, பகவான் ஜகந்நாதர் செல்வத்தையோ ஆடம்பரமான காணிக்கைகளையோ விரும்புவதில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது. அவர் விரும்புவது தாழ்மை, உண்மையான மனம் மற்றும் தூய பக்தியே. தமது பக்தர்களின் அகந்தையை நீக்கி, அவர்களை முழுமையான சரணாகதிக்கும் தூய பக்திக்கும் வழிநடத்துவதே பகவானின் கருணையாகும்.

நோக்கம் 10: மன்னர் இந்திரத்யும்னரின் பக்தி வாழ்க்கையைப் பின்பற்றி, முழுமையான சரணாகதி, பணிவு, விடாமுயற்சி மற்றும் தன்னலமற்ற சேவை ஆகியவற்றை வளர்த்துக்கொள்வது.

10. மன்னர் இந்திரத்யும்னர் – பகவான் ஜகந்நாதரின் பக்த மன்னர்

மன்னர் இந்திரத்யும்னர் பகவான் விஷ்ணுவின் மிகச் சிறந்த பக்தர். பகவானை நேரில் தரிசிக்க வேண்டும் என்பதே அவரது வாழ்நாளின் மிகப் பெரிய விருப்பமாக இருந்தது. நீலமாதவர் என்ற மறைவான திருவுருவத்தைப் பற்றி அறிந்தவுடன், அவரைக் கண்டுபிடிக்க பல பிராமணர்களை பல திசைகளுக்கு அனுப்பினார். இறுதியில், வித்யாபதி மட்டும் நீலமாதவரை வழிபட்டு வந்த விஸ்வாவசுவைக் கண்டுபிடித்து, அந்தச் செய்தியை மன்னரிடம் தெரிவித்தார்.

மன்னர் அந்தப் புனித இடத்திற்குச் சென்றபோது, நீலமாதவர் மறைந்துவிட்டார். இதனால் அவர் மிகவும் வருந்தினார். ஆனால், பகவானின் கட்டளையை ஏற்று, நீலாசலத்தில் ஒரு பெரிய கோவிலைக் கட்டினார். அங்கு பகவான் தாரு பிரம்மன் (மரத்தால் வெளிப்பட்ட பரம்பொருள்) வடிவில் தோன்றுவதாக அருளினார்.

பகவானின் வழிகாட்டுதலின்படி, தெய்வீக மரக்கட்டை (தாரு) கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. பலர் சேர்ந்து முயன்றும் அதை அசைக்க முடியவில்லை. ஆனால், விஸ்வாவசுவும் வித்யாபதியும் பக்தியுடன் இணைந்து சேவை செய்து, அந்த மரக்கட்டையை தங்க ரதத்தில் வைத்தவுடன், அது எளிதாக நகர்ந்தது. இதன் மூலம், பகவான் பலத்தால் அல்ல, பக்தியால் மகிழ்கிறார் என்பதை அனைவரும் அறிந்தனர்.

பின்னர், பகவான் வயதான தச்சராக வந்து, பகவான் ஜகந்நாதர், பலதேவர், சுபத்ரா தேவி மற்றும் சுதர்சனரின் திருவுருவங்களை உருவாக்க முன்வந்தார். ஆனால், ஒப்புக்கொண்ட காலம் முடிவதற்கு முன்பே மன்னர் கதவைத் திறந்துவிட்டார். உடனே அந்தத் தச்சர் மறைந்துவிட்டார். திருவுருவங்கள் முழுமையடையாமல் இருந்தன.

இதனால் மன்னர் மிகவும் வருந்தி மன்னிப்பு கேட்டார். அப்போது பகவான், “இந்த தனித்துவமான திருவுருவமே என் நித்திய திவ்ய வடிவம். இந்த வடிவின் மூலம் அனைத்து பக்தர்களின் அன்பையும் சேவையையும் நான் ஏற்றுக்கொள்வேன்” என்று ஆறுதல் கூறினார்.

பகவானின் கட்டளையின்படி, மன்னர் இந்திரத்யும்னர் முதன்முதலாக ரதயாத்திரை விழாவை நடத்தினார். பகவான் ஜகந்நாதர், பலதேவர், சுபத்ரா தேவியை பிரதான கோவிலிலிருந்து அவர்கள் தோன்றிய குண்டிச்சா கோவிலுக்கு அழைத்துச் சென்றார். இந்தப் புனித விழா இன்றும் குண்டிச்சா யாத்திரை, நவயாத்திரை, கோஷ யாத்திரை, பதித பாவன யாத்திரை போன்ற பல பெயர்களில் நடைபெற்று வருகிறது.

திருவுருவங்கள் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட பிறகு, மன்னர் பகவானிடம் மூன்று வரங்களை வேண்டினார்:

• தனக்குப் பின் வாரிசுகள் இருக்கக்கூடாது.
• பகவான் நாள் முழுவதும் பக்தர்களின் படைப்புகளை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
• பகவான் தினமும் மூன்று மணி நேரம் மட்டுமே ஓய்வெடுத்து, மீதமுள்ள நேரம் பக்தர்களுக்கு தரிசனம் அளிக்க வேண்டும்.

பகவான் ஜகந்நாதர் இந்த மூன்று வரங்களையும் மகிழ்ச்சியுடன் அருளினார்.

மன்னி குண்டிச்சாவுக்கு குழந்தைகள் இல்லாததால் அவர் வருந்தினார். அவர்மீது கருணைகொண்ட பகவான், ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஏழு நாட்கள் குண்டிச்சா கோவிலில் தங்குவேன் என்று வாக்களித்தார். அதுவே இன்று ரதயாத்திரையின் போது பகவான் குண்டிச்சா கோவிலில் ஏழு நாட்கள் எழுந்தருளும் மரபாக உள்ளது.

மன்னர் இந்திரத்யும்னரின் வாழ்க்கை முழுமையான சரணாகதி, விடாமுயற்சி மற்றும் தன்னலமற்ற பக்திக்கு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். அவர் தனது புகழுக்காகவோ, அரச செல்வத்திற்காகவோ வாழவில்லை. உலகம் முழுவதும் உள்ள அனைவரும் பகவான் ஜகந்நாதரை வழிபடும் வாய்ப்பு கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக, தனது முழு அரசையும் பகவானின் சேவைக்காக அர்ப்பணித்தார். அவரது பக்தியால், பகவான் ஜகந்நாதரின் வழிபாடும் ரதயாத்திரை விழாவும் உலகம் முழுவதற்குமான நித்திய அருட்கொடையாக விளங்குகின்றன.

மன்னர் இந்திரத்யும்னரின் வாழ்க்கை, பகவானின் கட்டளையில் முழு நம்பிக்கை வைத்து விடாமுயற்சியுடன் சேவை செய்தால், பகவான் உலக நன்மைக்கான பெரிய பணிகளை நம்மால் செய்ய வைக்கிறார் என்பதை உணர்த்துகிறது. உண்மையான பக்தன் தனது சொந்த புகழை அல்ல, பகவானின் மகிமையையே நாடுவான்.

நோக்கம் 11: சமூக நிலை அல்லது அரச பதவி எதுவாக இருந்தாலும், பகவானுக்குச் செய்யும் பணிவான சேவையே உயர்ந்த பெருமை என்பதை அறிந்துகொள்வது.

11. மன்னர் புருஷோத்தம தேவர்

மன்னர் புருஷோத்தம தேவர் ஒடிசாவின் கஜபதி மன்னரும், பகவான் ஜகந்நாதரின் மிகச் சிறந்த பக்தருமாவார்.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் ரதயாத்திரையின் போது, சேரா பஹன்ரா என்ற புனிதச் சேவையை அவர் தாமே செய்தார். தங்கத் துடைப்பத்தால் பகவான் ஜகந்நாதரின் ரதத்திற்கு முன் சாலையைப் பெருக்கி, “நான் பகவான் ஜகந்நாதரின் எளிய சேவகன்” என்ற மனப்பான்மையுடன் சேவை செய்தார்.

ஒருமுறை, காஞ்சி மன்னரின் அமைச்சர் இந்தச் சேவையைப் பார்த்தார். அதன் உண்மையான அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல், “ஒரு தெரு பெருக்குபவரை எப்படி தனது மகளுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்க முடியும்?” என்று எண்ணினார். அதனால், இளவரசி பத்மாவதிக்கும் மன்னர் புருஷோத்தம தேவருக்கும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த திருமணத்தை நிறுத்தும்படி காஞ்சி மன்னருக்கு அறிவுரை கூறினார்.

இந்த அவமதிப்பால் மனம் வருந்திய மன்னர் புருஷோத்தம தேவர், காஞ்சி மீது போர் தொடுக்க முடிவு செய்தார். போர் தொடங்குவதற்கு முன், பகவான் ஜகந்நாதரும் பலதேவரும் கருப்பு மற்றும் வெள்ளை குதிரைகளில் வீரர்களின் வடிவில் மன்னரின் படைக்கு முன்னால் சென்றனர்.

வழியில், மாணிகா என்ற வயதான பெண் அவர்களுக்கு மோர் கொடுத்தார். அதற்குப் பதிலாக, பகவான் ஜகந்நாதர் தமது வைர மோதிரத்தை அவளிடம் கொடுத்து, “மன்னர் உனக்குப் பணம் கொடுப்பார்” என்று கூறினார். பின்னர், மன்னர் புருஷோத்தம தேவர் அந்த மோதிரத்தை மாணிகாவிடம் பார்த்தபோது, பகவான் ஜகந்நாதரும் பலதேவரும் தமக்கு முன்னால் சென்று வெற்றியை உறுதி செய்ததை உணர்ந்தார்.

மகிழ்ச்சியடைந்த மன்னர், மாணிகாவுக்கு நிறைய பரிசுகள் வழங்கினார். மேலும், அவரது நினைவாக மாணிகா பட்டணா என்ற கிராமத்தையும் அமைத்தார். பகவானின் அருளால், மன்னர் காஞ்சி மன்னரை வென்று, இளவரசி பத்மாவதியை புரிக்கு அழைத்து வந்தார்.

முன்பு ஏற்பட்ட அவமானத்தை நினைத்து, “இளவரசியை ஒரு தெரு பெருக்குபவருக்குத் திருமணம் செய்து வையுங்கள்” என்று மன்னர் கட்டளையிட்டார். ஆனால், புத்திசாலியான அமைச்சர் அந்தத் திருமணத்தை உடனே நடத்தாமல் காத்திருந்தார். அடுத்த ஆண்டு ரதயாத்திரையின் போது, மன்னர் மீண்டும் பகவான் ஜகந்நாதரின் ரதத்திற்கு முன் தங்கத் துடைப்பத்தால் சாலையைப் பெருக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது அமைச்சர், இளவரசி பத்மாவதியை அழைத்து வந்து, “அரசே! தெரு பெருக்குபவர் இவர்தான். இவருக்கே இளவரசியைத் திருமணம் செய்து வைக்கிறேன்” என்று கூறினார்.

அமைச்சரின் அறிவை உணர்ந்த மன்னர் மகிழ்ச்சியுடன் இளவரசி பத்மாவதியைத் தனது மனைவியாக ஏற்றுக்கொண்டார். போரின் நிபந்தனையின்படி, காஞ்சியிலிருந்த விநாயகர் விக்ரஹமும் புரிக்குக் கொண்டு வரப்பட்டு, ஜகந்நாதர் கோவிலின் பின்புறம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது.

இன்றும் கஜபதி மன்னர் ஒவ்வொரு ரதயாத்திரையிலும் சேரா பஹன்ரா சேவையைத் தொடர்ந்து செய்து வருகிறார். பகவான் ஜகந்நாதரின் தாழ்மையான சேவகராக இருப்பதே மிகப் பெரிய பெருமை என்பதை இந்த மரபு உலகிற்கு நினைவூட்டுகிறது.

மன்னர் புருஷோத்தம தேவரின் வாழ்க்கை, பகவானுக்குத் தாழ்மையுடன் தன்னலமின்றிச் சேவை செய்பவர்களை பகவான் ஜகந்நாதர் தாமே காத்து, உதவி செய்து, உயர்த்துகிறார் என்பதை உணர்த்துகிறது. பகவானின் உண்மையான சேவகராக இருப்பதே வாழ்க்கையின் மிக உயர்ந்த பெருமையாகும்.

நோக்கம் 12: மன்னர் பிரதாபருத்ர தேவர், அரச பொறுப்புகளையும் ஸ்ரீ ஜகந்நாதர் மற்றும் ஸ்ரீ சைதன்ய மகாபிரபுவின் மீதான தூய பக்தியையும் அழகாக ஒருங்கிணைத்த சிறந்த பக்தி மன்னராக கௌடிய வைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் ஏன் போற்றப்படுகிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது.

12. மன்னர் பிரதாபருத்ர தேவர்

மன்னர் பிரதாபருத்ர தேவர், ஸ்ரீ சைதன்ய மகாபிரபுவின் காலத்தில் ஒடிசாவை ஆண்ட புகழ் பெற்ற கஜபதி மன்னர். கௌடிய வைஷ்ணவ மரபில், அவர் ஒரு வலிமைமிக்க மன்னராக மட்டுமல்ல, மகாபிரபுவின் விசேஷ கருணையைப் பெற்ற சிறந்த பக்தராகப் போற்றப்படுகிறார். கௌர கணோத்தேச தீபிகையின்படி, பகவான் ஜகந்நாதரின் வழிபாட்டை முதன்முதலில் நிறுவிய மன்னர் இந்திரத்யும்னரே, பின்னர் மன்னர் பிரதாபருத்ர தேவராக அவதரித்தார்.

குடும்பம் மற்றும் பின்னணி

• மன்னர் புருஷோத்தம தேவர் மற்றும் மகாராணி பத்மாவதியின் (ரூபாம்பிகா) மகன்.
• ஒடிசாவின் கஜபதி அரச வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர்.
• கட்டக் நகரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆட்சி செய்தார்.
• காசி மிஸ்ரரை தனது குருவாக ஏற்றுக்கொண்டார். தினமும் அவருடைய திருவடிகளைப் பிடித்து சேவை செய்தார். மேலும், புரி ஜகந்நாதர் கோவிலின் தினசரி பூஜைகள் மற்றும் சேவைகளைப் பற்றி அவரிடம் விசாரிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.

வலிமைமிக்க, ஆனால் பணிவான மன்னர்

பிரதாபருத்ர தேவர் வலிமைமிக்க பேரரசராகவும், சிறந்த போர்த் தலைவராகவும் இருந்தாலும், மிகுந்த தாழ்மையுடன் பகவான் ஜகந்நாதருக்கு பக்தியுடன் வாழ்ந்தார். வைஷ்ணவ சமயத்தை ஆதரித்தார். கோவில்களையும் சமய மரபுகளையும் பாதுகாத்தார். கல்வியையும் ஆன்மிகப் பயிற்சிகளையும் ஊக்குவித்தார். ராமானந்த ராயர், சார்வபௌம பட்டாச்சாரியர், காசி மிஸ்ரர் போன்ற பெரிய பக்தர்களின் மரியாதையைப் பெற்றார்.

பகவான் ஜகந்நாதருடனான உறவு

மன்னர் பிரதாபருத்ர தேவர், “இந்த இராச்சியம் என்னுடையது அல்ல; இது பகவான் ஜகந்நாதருடையது. நான் அவருடைய சேவகன் மட்டுமே” என்று எண்ணினார். அரசின் முக்கிய முடிவுகள் அனைத்தையும், “இது பகவான் ஜகந்நாதரின் திருப்திக்கும் சேவைக்கும் பயன்பட வேண்டும்” என்ற எண்ணத்தோடு எடுத்தார்.

புரி ஜகந்நாதர் கோவிலில் நடைபெறும் தினசரி பூஜைகள், திருவிழாக்கள் மற்றும் பழமையான மரபுகள் அனைத்தும் சாஸ்திர முறைப்படி நடைபெற வேண்டும் என்பதில் மிகுந்த அக்கறை காட்டினார். கோவிலின் பராமரிப்பு, பூஜைகள் மற்றும் சேவைகளுக்குத் தாராளமாக ஆதரவு அளித்தார்.

மன்னரின் சேரா பஹன்ரா சேவை

ஒவ்வொரு ஆண்டும் நடைபெறும் ரதயாத்திரையின் போது, மன்னர் பிரதாபருத்ர தேவரின் பக்தி அனைவருக்கும் வெளிப்பட்டது. அவர் அரச பதவியையும் பெருமையையும் ஒதுக்கிவைத்து, சேரா பஹன்ரா என்ற புனித சேவையைத் தாமே செய்தார். தங்கத் துடைப்பத்தால் பகவான் ஜகந்நாதரின் ரதத்திற்கு முன் சாலையைப் பெருக்கி, சந்தன வாசனை கலந்த நீரைத் தெளித்தார்.

இந்தச் சேவை, உலகின் மிகப் பெரிய மன்னர்கூட பகவானின் தாழ்மையான சேவகரே என்பதை உணர்த்துகிறது. மன்னரின் இந்தத் தாழ்மையான சேவை பகவான் ஜகந்நாதரையும், ஸ்ரீ சைதன்ய மகாபிரபுவையும் மிகவும் மகிழ்ச்சிப்படுத்தியது. மன்னர் பிரதாபருத்ர தேவர், பகவான் ஜகந்நாதரை தரிசிக்க ஒவ்வொரு வாய்ப்பையும் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்தார். காசி மிஸ்ரரிடம் அடிக்கடி ஆலோசனை செய்து, கோவிலில் நடைபெறும் தினசரி பூஜைகள், திருவிழாக்கள் மற்றும் அனைத்து சேவைகளும் சிறந்த முறையில் நடைபெறுகிறதா என்பதைத் தனிப்பட்ட முறையில் கவனித்தார்.

ஸ்ரீ சைதன்ய மகாபிரபுவைச் சந்திக்க விருப்பம்

மன்னர் பிரதாபருத்ர தேவருக்கு, ஸ்ரீ சைதன்ய மகாபிரபுவை நேரில் தரிசிக்க வேண்டும் என்ற தீவிர ஆசை இருந்தது.

ஆனால், துறவிகள் அரசர்களுடன் நெருக்கமாக பழகக்கூடாது என்ற முன்மாதிரியை நிலைநிறுத்த விரும்பியதால், மகாபிரபு முதலில் அவரைச் சந்திக்க மறுத்தார். பலமுறை மறுக்கப்பட்டபோதும், மன்னர் மனம் தளரவில்லை. “மகாபிரபுவின் கருணை இல்லையென்றால், என் வாழ்க்கையும் என் இராச்சியமும் எந்தப் பயனும் இல்லை” என்ற உறுதியுடன் பக்தியில் நிலைத்திருந்தார்.

மகாபிரபுவின் கருணை

மன்னரின் ஆழ்ந்த பக்தியைக் கண்டு, நித்யானந்த பிரபு மகாபிரபு அணிந்திருந்த ஒரு மேலாடையை (பஹிர்வாசம்) மன்னருக்குக் கிடைக்கச் செய்தார். மன்னர் அந்த ஆடையை மிகுந்த பக்தியுடன் தினமும் வழிபட்டார்.

பின்னர் ரதயாத்திரையின் போது, மன்னர் மீண்டும் சேரா பஹன்ரா சேவையைச் செய்தார். தங்கத் துடைப்பத்தால் ரதத்திற்கு முன் சாலையைப் பெருக்கி, சந்தன வாசனை கலந்த நீரைத் தெளித்தார். மன்னரின் இந்த ஆழ்ந்த தாழ்மையையும் பக்தியையும் கண்டு, ஸ்ரீ சைதன்ய மகாபிரபு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

மலர்த் தோட்டத்தில் மகாபிரபுவும் மன்னரும்

ரதயாத்திரையின் போது, ஸ்ரீ சைதன்ய மகாபிரபு ஒரு மலர்த் தோட்டத்தில் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த நேரத்தில், மன்னர் பிரதாபருத்ர தேவர் ஒரு சாதாரண வைஷ்ணவரைப் போல எளிய உடையில் அங்கு வந்தார்.

அவர் மகாபிரபுவின் திருவடிகளை மெதுவாகப் பிடித்து சேவை செய்தார். பின்னர், ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் கோபி கீதத்தில் உள்ள சுலோகங்களை பக்தியுடன் பாராயணம் செய்தார். மன்னரின் தூய பக்தியால் மகிழ்ந்த மகாபிரபு, அவர் மன்னர் என்பதை அறியாதபடியே அவரை அன்புடன் தழுவி, தமது முழு கருணையையும் அருளினார்.

மகாபிரபுவின் லீலைகளுக்குச் சாட்சி

மன்னர் பிரதாபருத்ர தேவர், மகாபிரபுவின் பல அற்புதமான லீலைகளை நேரில் கண்டார்.

• ரதயாத்திரையின் போது மகாபிரபு பேரானந்தத்தில் ஆடிய திவ்ய நடனம்.
• மகாபிரபு தமது தலையால் தள்ளியவுடன், பகவான் ஜகந்நாதரின் ரதம் நகர்ந்த அற்புதம்.
• புரியில் நடைபெற்ற நந்தோற்சவம் மற்றும் பல பக்தி விழாக்கள்.
• மகாபிரபு தமது பக்தர்களிடம் காட்டிய அன்பும் கருணையும்.

அவரது பக்தி

மன்னர் பிரதாபருத்ர தேவர், தனது இராச்சியம், செல்வம், ஏன் தனது உயிரைவிடவும், மகாபிரபுவின் சக வாசத்தையே உயர்வாகக் கருதினார்.

ஒருமுறை மகாபிரபு புரியை விட்டுச் செல்ல எண்ணியபோது, “மகாபிரபு புரியிலேயே தங்க வேண்டும் என்றால், அதற்காக என் இராச்சியத்தையும், செல்வத்தையும், உயிரையும் கூட தியாகம் செய்யத் தயார்” என்று கூறினார். அவரது பணிவு, சேவை மனப்பான்மை மற்றும் அசைக்க முடியாத பக்தி காரணமாக, கௌடிய வைஷ்ணவ வரலாற்றில் சிறந்த அரச பக்தர்களில் ஒருவராக அவர் போற்றப்படுகிறார்.

மன்னர் பிரதாபருத்ர தேவரின் வாழ்க்கை, உலகப் புகழும் அதிகாரமும் இருந்தாலும், தாழ்மையுடனும் தூய பக்தியுடனும் வாழ முடியும் என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. பகவான் ஜகந்நாதருக்கும் அவரது பக்தர்களுக்கும் உண்மையுடன் சேவை செய்பவர்கள், சமூக நிலையில் யார் இருந்தாலும், ஸ்ரீ சைதன்ய மகாபிரபுவின் காரணமற்ற கருணையை நிச்சயமாகப் பெறுவார்கள்.

நோக்கம் 13: தன் மனம், இதயம் மற்றும் வாழ்க்கை முழுவதையும் பகவானின் சேவைக்கு அர்ப்பணிப்பதன் முக்கியத்துவத்தை அறிந்துகொள்வது.

13. இளவரசி விஷ்ணுப்ரியா

இளவரசி விஷ்ணுப்ரியா, ஜெய்ப்பூர் மன்னர் ஜெயசிம்ம தேவருக்கும், மகாராணி சந்திராவதிக்கும் பிறந்த மகள். பகவான் ஜகந்நாதரிடம் கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த பக்திக்காக அவர் இன்றும் நினைவுகூரப்படுகிறார்.

ஒருமுறை, மன்னரும் மகாராணியும் புரிக்கு யாத்திரை சென்றனர். அங்கு, முதலில் பகவான் ஜகந்நாதருக்கும், பின்னர் விமலா தேவிக்கும் சமர்ப்பிக்கப்படும் ஜகந்நாத மகாபிரசாதத்தின் மகிமையை அறிந்தனர். இதனால் மிகவும் மகிழ்ந்த மகாராணி சந்திராவதி, “பகவானின் சேவைக்காக அர்ப்பணிக்க ஒரு மகள் வேண்டும்” என்று பகவான் ஜகந்நாதரிடம் பிரார்த்தனை செய்தார். பகவானின் அருளால், இளவரசி விஷ்ணுப்ரியா பிறந்தார்.

சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மகாராணி கடுமையாக நோயுற்றார். பல சிகிச்சைகள் செய்தும் குணமாகவில்லை. அப்போது, புரியிலிருந்து வந்த ஒரு சாது ஜகந்நாத மகாபிரசாதத்தைக் கொண்டு வந்து, “பகவான் ஜகந்நாதரிடம் மனமுருகிப் பிரார்த்தனை செய்து, இந்த மகாபிரசாதத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்” என்றார்.

மகாராணி முழு நம்பிக்கையுடன் மகாபிரசாதத்தை ஏற்றுக்கொண்டார். சிறிது நாட்களில் அவர் முழுமையாகக் குணமடைந்தார். இந்த அற்புதம் அரச குடும்பத்தின் பக்தியை மேலும் அதிகரித்தது. அதன் பிறகு, அவர்கள் புரியிலிருந்து வரும் யாத்திரிகர்களையும், பகவான் ஜகந்நாதரின் சேவகர்களையும் மிகுந்த மரியாதையுடன் வரவேற்றனர். விஷ்ணுப்ரியா வளர வளர, பகவான் ஜகந்நாதர்மீது அவரது அன்பு மேலும் அதிகரித்தது.

ஒருநாள், புரியிலிருந்து வந்த ஒரு பண்டா, பகவானுக்கான காணிக்கைகளைப் பெற அரண்மனைக்கு வந்தார். மன்னரும் மகாராணியும் விலைமதிப்புள்ள பரிசுகளை வழங்கினர். ஆனால் விஷ்ணுப்ரியா, “லக்ஷ்மி தேவியின் கணவரான பகவான் ஜகந்நாதருக்கு எல்லாச் செல்வங்களும் ஏற்கனவே இருக்கின்றன. நான் கொடுக்கக்கூடிய மிகச் சிறந்த காணிக்கை என்னையே அவருக்கு அர்ப்பணிப்பதுதான்” என்று எண்ணினார்.

அவர் கஸ்தூரி மையால் ஒரு பூர்ஜ இலை மீது சமஸ்கிருதத்தில் மனமுருகிய பிரார்த்தனையை எழுதி, அதை ஒரு அழகிய பெட்டியில் வைத்து, “இதை பகவான் ஜகந்நாதரிடம் நேரில் சேர்த்துவிடுங்கள்” என்று பண்டாவிடம் கொடுத்தார். அந்தப் பெட்டியில் விலைமதிப்புள்ள நகைகள் இருக்கும் என்று நினைத்த பண்டா, வழியிலேயே அதைத் திறந்தார். உள்ளே ஒரு பிரார்த்தனை எழுதப்பட்ட இலை மட்டுமே இருந்ததால், அதன் மதிப்பை அறியாமல் அதைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டார்.

அன்று இரவு, பகவான் ஜகந்நாதர் பண்டாவின் கனவில் தோன்றி, “இளவரசி விஷ்ணுப்ரியா எனக்குக் கொடுத்த பரிசு எங்கே?” என்று கேட்டார். மேலும், “அவள் எழுதிய அந்த அன்புக் கடிதம் எல்லாச் செல்வங்களையும் விட உயர்ந்தது. அதை நானே எடுத்துத் என் மார்பில் வைத்துள்ளேன்” என்று கூறினார்.

மறுநாள் காலை, கோவில் கதவுகள் திறக்கப்பட்டபோது, அந்த இலை பகவான் ஜகந்நாதரின் மார்பில் இருப்பதை அனைவரும் கண்டனர்.

தலைமை அர்ச்சகர் அந்த சமஸ்கிருதப் பிரார்த்தனையை வாசித்தார். அதில் விஷ்ணுப்ரியா,
“உங்களிடம் எல்லாச் செல்வங்களும் இருக்கின்றன. நான் கொடுக்கப் பொருள் எதுவும் இல்லை. பிருந்தாவன கோபியர்கள் தங்கள் தூய அன்பால் கிருஷ்ணரின் மனதைக் கவர்ந்தது போல, என் மனதையும் இதயத்தையும் உங்கள் திருவடிகளில் சமர்ப்பிக்கிறேன். தயவுசெய்து அதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்” என்று பிரார்த்தித்திருந்தார்.

இளவரசி விஷ்ணுப்ரியாவின் வாழ்க்கை, பகவான் ஜகந்நாதர் பொருள், செல்வம் அல்லது ஆடம்பரமான காணிக்கைகளை அல்ல, தூய அன்பையும் முழுமையான சரணாகதியையும் விரும்புகிறார் என்பதை உணர்த்துகிறது. பகவானுக்கு நாம் அளிக்கக்கூடிய மிக உயர்ந்த காணிக்கை, நமது மனம், இதயம் மற்றும் அன்பான சேவையே ஆகும்.

நோக்கம் 14: எளிய வெற்றிலை (பான்) சமர்ப்பிப்பு எவ்வாறு ஜகந்நாதர் கோவிலில் நிலையான சேவையாக அமைந்தது என்பதை அறிந்துகொள்வது.

14. பிரபு தாசர்

பிரபு தாசர், புரியில் வெற்றிலை (பான்) விற்று வாழ்ந்த எளிய மனிதர். அவர் பகவான் ஜகந்நாதரின் மிகச் சிறந்த பக்தர். வெற்றிலை விற்று கிடைத்த சிறிய வருமானத்தில் வாழ்ந்தாலும், தனது பெரும்பாலான நேரத்தை பகவான் ஜகந்நாதருக்கு சேவை செய்வதிலும், அவரை தரிசிப்பதிலும் செலவிட்டார். தரிசனத்தின் போது பக்திப் பரவசத்தில் அடிக்கடி கண்ணீர் வடிப்பார்.

பகவான் ஜகந்நாதர் சப்பன் போகம் (56 வகை படையல்) ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு, அன்பின் அடையாளமாக அவருக்கு வெற்றிலையும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று பிரபு தாசர் விரும்பினார். ஆனால் அக்காலத்தில் பகவானுக்கு வெற்றிலை சமர்ப்பிக்கும் வழக்கம் இல்லை.

ஒரு இரவு, பக்தக் கவிஞரான பலராம தாசர், கோவில் மூடப்பட்ட பிறகு, இரண்டு அழகான சிறுவர்கள் ஜகந்நாதர் கோவிலிலிருந்து வெளியே வருவதைக் கண்டார். அவர்கள் தினமும் பிரபு தாசரின் எளிய குடிசைக்குச் சென்று, வெற்றிலை மென்று திரும்பிச் செல்வதை அவர் கவனித்தார்.

இதன் காரணத்தை ஆராய்ந்தபோது, அந்த இரண்டு சிறுவர்களும் வேறு யாருமல்ல, பகவான் ஜகந்நாதரும் பலதேவரும் என்பதை அறிந்தார். அவர்கள் ஒவ்வொரு இரவும் பிரபு தாசரின் அன்பான வெற்றிலை காணிக்கையை நேரில் ஏற்றுக்கொள்ள வந்தனர். ஒருநாள், புதிய வெற்றிலை தயார் செய்ய பிரபு தாசரிடம் பணம் இல்லை. அப்போது அந்த இரண்டு சிறுவர்களும் வெற்றிலை கேட்டனர்.

அவர் சிரித்தபடி, “நாளை பணம் கொடுக்கும் வரை உங்கள் மேலாடைகளை என்னிடம் அடமானமாக வைத்துவிட்டுச் செல்லுங்கள்” என்று கூறினார். பகவான் ஜகந்நாதரும் பலதேவரும் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கள் மேலாடைகளை அவரிடம் கொடுத்துவிட்டு சென்றார்கள்.

மறுநாள் காலை, பகவான் ஜகந்நாதருக்கும் பலதேவருக்கும் அணிவிக்கப்பட்டிருந்த புனித மேலாடைகள் காணாமல் போயிருந்தன. இதைக் கண்டு அர்ச்சகர்கள் அதிர்ச்சி அடைந்தனர். இந்தச் செய்தி மன்னர் பிரதாபருத்ர தேவரிடம் தெரிவிக்கப்பட்டது. உடனே விசாரணைக்கு அவர் உத்தரவிட்டார்.

அப்போது பலராம தாசர், தாம் கண்ட நிகழ்ச்சியை முழுவதுமாகச் சொன்னார். பகவானே பிரபு தாசரின் வீட்டிற்குச் சென்று, வெற்றிலைக்குப் பதிலாக தமது மேலாடைகளை விட்டுச் சென்றதாக விளக்கினார். மன்னர் நேரில் பிரபு தாசரைச் சந்தித்தார். பிரபு தாசர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் மேலாடைகளைத் திருப்பிக் கொடுத்து, நடந்ததைத் தாழ்மையுடன் கூறினார்.

பகவான் இந்தச் சேவையை விரும்புகிறார் என்பதை உணர்ந்த மன்னர் பிரதாபருத்ர தேவர், அதே நாளிலிருந்து பகவான் ஜகந்நாதருக்கும் பலதேவருக்கும் உணவுக்குப் பிறகு வெற்றிலை சமர்ப்பிக்கும் சேவையை கோவிலில் நிரந்தரமாக ஏற்படுத்தினார். இந்தப் புனித சேவையைச் செய்யும் பொறுப்பு பிரபு தாசருக்கே வழங்கப்பட்டது. அவருக்கு “பஹாடா நாயகா (பிடியா யோகானியா)” என்ற பட்டமும் வழங்கப்பட்டது. இன்றுவரை இந்தச் சேவை அவரது சந்ததியினரால் தொடர்ந்து செய்யப்படுகிறது.

பிரபு தாசரின் வாழ்க்கை, பகவான் ஜகந்நாதர் செல்வத்தாலும் ஆடம்பரத்தாலும் அல்ல, பக்தனின் தூய அன்பால் ஈர்க்கப்படுகிறார் என்பதை உணர்த்துகிறது. தூய பக்தியுடன் சமர்ப்பிக்கப்படும் சிறிய காணிக்கையைக்கூட பகவான் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டு, அதை நித்திய சேவையாக மாற்றுகிறார்.

நோக்கம் 15: ஸ்ரீ ஜகந்நாதர் தனது உண்மையான பக்தர்களைக் காத்து, அவர்களின் மகிமையை உலகிற்கு வெளிப்படுத்துகிறார் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையை வளர்த்துக்கொள்வது.

15. லாண்டி மாதா

லாண்டி மாதா, புரியில் வாழ்ந்த வயதான பகவான் ஜகந்நாதரின் சிறந்த பக்தை. அவர் பகவான் ஜகந்நாதரை தனது சொந்த மகனாக நினைத்து, வாத்ஸல்ய பாவத்துடன் (தாயன்புடன்) வழிபட்டார். ஒவ்வொரு நாளும், வேப்பிலையால் ஒரு எளிய மருந்துக் கலவையைத் தயாரித்து, அதை ஜகந்நாதர் கோவிலுக்குக் கொண்டு வந்தார்.

“பகவான் தினமும் பலவிதமான சுவையான உணவுகளை ஏற்றுக்கொள்கிறார். அதனால் அவருக்கு வயிற்று கோளாறு வரக்கூடும். இந்த வேப்பிலை மருந்து அவருக்கு நல்லது” என்று ஒரு தாய் போல அன்புடன் நினைத்தார்.

ஒருநாள், கோவிலின் காவலர் அவரை வாசலிலேயே தடுத்து நிறுத்தினார். “பகவான் ஜகந்நாதர் உன் மகனா? அவர் இப்படிப்பட்ட எளிய படைப்பை ஏற்றுக்கொள்வாரா?” என்று கேலி செய்து, உள்ளே செல்ல அனுமதிக்கவில்லை.

மிகவும் மனம் உடைந்த லாண்டி மாதா, அழுதபடியே வீட்டிற்குத் திரும்பினார். “என் மகனுக்கு இன்று உணவு கொடுக்க முடியவில்லையே!” என்று வருந்தினார். அன்று இரவு, பகவான் ஜகந்நாதர் நேரில் அவரது எளிய குடிசைக்கு வந்தார்.

அன்புடன், “அம்மா!” என்று அழைத்து, “இன்று நிறைய இனிப்புகள் சாப்பிட்டதால் எனக்கு வயிற்று வலி வந்துவிட்டது. நீ தயாரித்த வேப்பிலை மருந்து வேண்டும்” என்று கூறினார்.

அதன்பின், அந்தப் படைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு மறைந்தார். அதே இரவு, பகவான் ஜகந்நாதர் புரி மன்னரின் கனவிலும் தோன்றி,
“லாண்டி மாதாவிடம் மன்னிப்பு கேள். நான் அவரை என் தாயாக ஏற்றுக்கொண்டுள்ளேன். அவர் அன்புடன் தயாரிக்கும் வேப்பிலை மருந்தை நான் தினமும் விரும்புகிறேன். இனிமேல் அதை தினமும் எனக்குச் சமர்ப்பிக்க ஏற்பாடு செய்” என்று கட்டளையிட்டார்.

மறுநாள் காலை, மன்னர் அமைச்சர்களுடன் லாண்டி மாதாவின் வீட்டிற்குச் சென்றார். அவரிடம் மன்னிப்பு கேட்டார். அவரது தூய பக்தியைப் புகழ்ந்தார். மேலும், அவரது இல்லம் “லாண்டி மாதா மடம்” என்று அழைக்கப்பட வேண்டும் என்றும் அறிவித்தார்.

அதன்பிறகு, தனது வாழ்நாள் முழுவதும், லாண்டி மாதா தினமும் அந்த வேப்பிலைப் படைப்பை பகவான் ஜகந்நாதருக்குச் சமர்ப்பிக்கும் சேவையைச் செய்தார். மேலும், அவர் இவ்வுலகை விட்டுச் சென்ற பிறகும், அவரது நினைவாக, பகவானுக்கு தினமும் “தீதா” போகம் (கசப்பான படையல்) சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று மன்னர் ஏற்பாடு செய்தார்.

இன்றும், வேப்பிலை மருந்துக்குப் பதிலாக தீதா போகம் என்ற கசப்பான படையல், முக்கிய படையல்களுக்குப் பிறகு பகவான் ஜகந்நாதருக்கு சமர்ப்பிக்கப்படுகிறது.

லாண்டி மாதாவின் வாழ்க்கை, பகவான் ஜகந்நாதர் பெரிய காணிக்கைகளையோ ஆடம்பரமான படையல்களையோ அல்ல, பக்தனின் அன்பையும் தாய்ப்பாசத்தையும் மிகவும் விரும்புகிறார் என்பதை உணர்த்துகிறது. தூய அன்புடன் செய்யப்படும் சிறிய சேவையைக்கூட பகவான் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டு, அதை நித்திய சேவையாக நிலைநிறுத்துகிறார்.

நோக்கம் 16: பத்மபாதரின் தெய்வீக தரிசனங்கள் மூலம், ஸ்ரீ ஜகந்நாதரே ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் (கோபாலர்) என்பதைப் புரிந்துகொள்வது.

16. ஆச்சாரியர் பத்மபாதர்

ஆச்சாரியர் பத்மபாதர், முதலில் சதானந்தர் என்ற பெயரால் அறியப்பட்டார். அவர் ஸ்ரீ சங்கராச்சாரியரின் மிகவும் அன்பிற்குரிய மற்றும் நெருங்கிய சீடர். தனது குருவின் மீது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும் பக்தியும் கொண்டிருந்தார்.

ஒருமுறை, வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடிய ஆற்றின் மறுகரையில் இருந்த சதானந்தரை ஸ்ரீ சங்கராச்சாரியர் அழைத்தார். “என் குருவின் கருணை என்னைப் பிறவி என்னும் சமுத்திரத்தைக் கடக்கச் செய்யுமானால், இந்த ஆற்றையும் கடக்கச் செய்யும்” என்று முழு நம்பிக்கையுடன் சதானந்தர் ஆற்றில் காலடி வைத்தார். அற்புதமாக, அவர் வைத்த ஒவ்வொரு அடியின்கீழும் தாமரை மலர்கள் மலர்ந்தன. அவற்றின் மீது நடந்தபடியே அவர் பாதுகாப்பாக ஆற்றைக் கடந்தார். அந்த நாளிலிருந்து, “தாமரையின் மீது பாதம் பதித்தவர்” என்ற பொருளில், அவர் பத்மபாதர் என்று அழைக்கப்பட்டார்.

ஆச்சாரியர் பத்மபாதர்

பின்னர், ஸ்ரீ சங்கராச்சாரியர், புரியில் உள்ள கோவர்த்தன மடத்தின் தலைவராக ஆச்சாரியர் பத்மபாதரை நியமித்தார். அவர் வேத மரபை மிகவும் கண்டிப்பாகப் பின்பற்றியவர்.

ஒருநாள், புரி ஜகந்நாதர் கோவிலுக்குச் சென்றபோது, முதலில் வேத முறையின்படி பகவான் ஜகந்நாதருக்குப் படையல் சமர்ப்பிக்கப்படுகிறது. அதன் பிறகு, விமலா தேவிக்கு ஆகம முறையின்படி சமர்ப்பிக்கப்பட்ட பிறகே அது ஜகந்நாத மகாபிரசாதம் ஆகிறது என்பதை அறிந்தார். இதனால், பத்மபாதரின் மனதில் ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது. அந்த மகாபிரசாதத்தை ஏற்றுக்கொள்ள அவர் தயங்கினார்.

இதற்கான விளக்கத்தைப் பெற, அவர் தனது குருவான ஸ்ரீ சங்கராச்சாரியரை தியானித்தார். தியானத்தில், பகவான் ஜகந்நாதரின் திவ்ய தரிசனம் கிடைத்தது. பகவானின் திருக்கண்களில் முழு பிரபஞ்சத்தையும் அவர் கண்டார். அங்கே ஸ்ரீ சங்கராச்சாரியர் தோன்றி,
“ஜகந்நாத மகாபிரசாதத்தைப் பற்றி சந்தேகப்படாதே. பகவான் ஜகந்நாதர் எல்லா சமய முறைகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட பரம்பொருள். விமலா தேவிக்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்டதால் மகாபிரசாதத்தின் புனிதம் குறையாது” என்று அறிவுறுத்தினார். இருந்தாலும், “இது உண்மையான தரிசனமா? அல்லது என் மனக்கற்பனையா?” என்ற சிறிய சந்தேகம் பத்மபாதருக்கு இருந்தது. அன்று இரவு, பகவான் கிருஷ்ணர் ஒரு அழகான இடையன் சிறுவனின் வடிவில், கையில் தயிர் பானையுடன் அவரது கனவில் தோன்றினார்.

“வேதங்களில் கூறப்படும் கோபாலன் நானே. நானும் பகவான் ஜகந்நாதரும் வேறு அல்ல. எல்லா சந்தேகங்களையும் விட்டுவிட்டு, பகவான் ஜகந்நாதரை தரிசித்து, அவரது மகாபிரசாதத்தை ஏற்றுக்கொள்” என்று அருளினார்.

மறுநாள் நண்பகல் படையலின் போது, பத்மபாதர் கோவிலில் இருந்தார். பகவானின் முன் குவிக்கப்பட்டிருந்த ஏராளமான படையல்களின் மேல், தன் கனவில் கண்ட அதே இடையன் சிறுவன் நின்று, மகிழ்ச்சியுடன் படையலை ஏற்றுக்கொள்வதைக் கண்டார். சிறிது நேரத்தில், அந்தச் சிறுவன் பகவான் ஜகந்நாதரின் திருவுருவத்துடன் ஒன்றாகக் கலந்தார். அப்போது, பகவான் ஜகந்நாதரும் பகவான் கிருஷ்ணரும் ஒருவரே என்பதை பத்மபாதர் தெளிவாக உணர்ந்தார்.

அவருடைய எல்லாச் சந்தேகங்களும் நீங்கின. ஜகந்நாத மகாபிரசாதத்தின் உயர்ந்த மகிமையை உணர்ந்து, சந்தேகப்பட்டதற்காக பகவானிடம் மன்னிப்பு கேட்டார். பின்னர், ஆனந்த பஜாருக்குச் சென்று, மகிழ்ச்சியுடன் ஜகந்நாத மகாபிரசாதத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, பகவான் ஜகந்நாதரின் எல்லையற்ற கருணையைப் புகழ்ந்தார்.

ஆச்சாரியர் பத்மபாதரின் இந்த லீலை, ஜகந்நாத மகாபிரசாதம் திவ்யமானதும் மிகவும் புனிதமானதும் என்பதை உணர்த்துகிறது. மேலும், பகவான் ஜகந்நாதரே வேதங்களில் போற்றப்படும் பரம்பொருள் என்றும், உண்மையான நம்பிக்கையும் தாழ்மையும் இருந்தால் பகவானின் தத்துவத்தை உணர முடியும் என்றும் கற்பிக்கிறது.

நோக்கம் 17: ஸ்ரீ ராமானுஜாச்சாரியார் ஜகந்நாத புரிக்கு வந்த நிகழ்வையும், ஸ்ரீ ஜகந்நாதரிடம் அவர் கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த பக்தியையும் அறிந்துகொள்வது.

17. புரியில் ஸ்ரீ ராமானுஜாச்சாரியர்

ஸ்ரீ ராமானுஜாச்சாரியர், 12-ஆம் நூற்றாண்டின் புகழ்பெற்ற ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஆச்சாரியர். அவர் விசிஷ்டாத்வைத வேதாந்தத்தை உலகிற்கு விளக்கிய மகான். புரிக்கு வந்தபோது, பகவான் ஜகந்நாதரை மகாவிஷ்ணுவாக தரிசித்து, மிகுந்த பக்தியுடன் வணங்கினார். அந்தக் காலத்தில், புரி ஜகந்நாதர் கோவிலில் வேத மரபு, ஆகம மரபு மற்றும் பழமையான கோவில் மரபுகள் இணைந்து வழிபாடு நடைபெற்றது.

ஸ்ரீ ராமானுஜாச்சாரியர், பகவானின் ஆராதனை முழுவதும் வேத முறையின்படி நடைபெற வேண்டும் என்று விரும்பினார். மேலும், கோவிலில் பணியாற்றிய தைதாபதி போன்ற பாரம்பரிய சேவகர்களின் சேவை முறையிலும் சில மாற்றங்களைச் செய்ய நினைத்தார்.

இந்த எண்ணத்தை அவர் சோட கங்க தேவரிடம் கூறினார். மன்னரும் அவருக்கு மிகுந்த மரியாதை வைத்திருந்ததால், அந்த மாற்றங்களுக்கு ஒப்புதல் அளித்தார். புதிய வழிபாட்டு முறையைத் தொடங்க ஒரு நாளும் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. ஆனால், கோவில் சேவகர்கள் இந்த மாற்றங்களுக்கு சம்மதிக்கவில்லை.

குறிப்பிட்ட நாள் காலையில், மன்னர், அர்ச்சகர்கள் மற்றும் வேத பண்டிதர்கள் அனைவரும் கோவிலில் கூடினர். ஆனால், ஸ்ரீ ராமானுஜாச்சாரியர் வரவில்லை. நேரம் கடந்தும் அவர் வராததால், மன்னர் பழைய வழக்கம்போல கோவில் பூஜைகளைத் தொடரும்படி கூறினார். பின்னர், அவரைத் தேடும்படி அமைச்சர்களை அனுப்பினார்.

அப்போது, முந்தைய இரவு பகவான் ஜகந்நாதர் ஸ்ரீ ராமானுஜாச்சாரியரின் கனவில் தோன்றி, “என் கோவிலில் பல தலைமுறைகளாக நடைபெறும் இந்த வழிபாட்டு முறையை மாற்ற வேண்டாம். என் பக்தர்கள் எந்த அன்புடன் எனக்குச் சேவை செய்கிறார்களோ, அதை நான் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். அவர்களுடனான என் உறவு மிகவும் சிறப்பானது” என்று அருளியிருந்தது தெரியவந்தது.

மேலும், அந்த மாற்றங்கள் நடைபெறாமல் இருக்க, பகவான் ஜகந்நாதர் தனது வாகனமான கருடனை அனுப்பி, அந்த இரவே ஸ்ரீ ராமானுஜாச்சாரியரை ஒடிசாவிலிருந்து கூர்ம க்ஷேத்திரத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல ஏற்பாடு செய்தார்.

மறுநாள் காலை, ஸ்ரீ ராமானுஜாச்சாரியர் தென்னிந்தியாவில் உள்ள கூர்ம க்ஷேத்திரத்தில் இருப்பது தெரியவந்தது. பகவானின் விருப்பத்தை உணர்ந்த ஸ்ரீ ராமானுஜாச்சாரியர், மிகுந்த தாழ்மையுடன் அதை ஏற்றுக்கொண்டார். அதன் பிறகு, ஜகந்நாதர் கோவிலின் பாரம்பரிய வழிபாட்டு முறையை மாற்ற முயற்சி செய்யவில்லை.

இந்த லீலை, பகவான் ஜகந்நாதர் தமது கோவிலின் பண்டைய மரபுகளைத் தாமே பாதுகாக்கிறார் என்பதை உணர்த்துகிறது. மேலும், பக்தர்கள் அன்புடன் செய்யும் சேவையை பகவான் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஸ்ரீ ராமானுஜாச்சாரியரின் வாழ்க்கை, பகவானின் விருப்பத்தைத் தாழ்மையுடன் ஏற்றுக்கொள்வதே உண்மையான பக்தியின் அடையாளம் என்பதை கற்பிக்கிறது.

நோக்கம் 18: இக்ஷ்வாகு வம்சத்தினர் வழிபட்ட ஆராத்ய தெய்வமாக ஸ்ரீ ஜகந்நாதரின் நித்திய மகிமையைப் புரிந்துகொள்வது.

18. விபீஷணர்

இராவணனை வென்று இலங்கையிலிருந்து வெற்றியுடன் திரும்பிய பிறகு, பகவான் ஸ்ரீ ராமர் தமக்கு உண்மையுடன் சேவை செய்த அனைவருக்கும் அருள் செய்தார். தமது நித்திய தாமத்திற்குத் திரும்புவதற்கு முன், ஜாம்பவான், அனுமன், விபீஷணர் போன்ற தமது நித்திய பக்தர்களுக்கு சிறப்பு உபதேசங்களை வழங்கினார். அப்போது, “இலங்கையை ஆளுவதற்குப் பதிலாக, எப்போதும் உங்களுடனே இருக்க விரும்புகிறேன்” என்று விபீஷணர் பணிவுடன் வேண்டினார்.

அதற்கு பகவான் ஸ்ரீ ராமர், “இக்ஷ்வாகு வம்சத்தினர் வழிபடும் தெய்வம் பகவான் ஜகந்நாதர். இந்திரன் போன்ற தேவர்கள்கூட அவரை வழிபடுகின்றனர். நீயும் பகவான் ஜகந்நாதரை வழிபட்டு, அவரது சேவையில் ஈடுபடு” என்று கட்டளையிட்டார். விபீஷணர் அந்தக் கட்டளையை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டார்.

அதன்பிறகு, பகவான் ஜகந்நாதரின் சிறந்த பக்தராக ஆனார். பாரம்பரிய நம்பிக்கையின்படி, அவர் இன்றும் புரி ஜகந்நாதர் கோவிலுக்கு வந்து பகவானை வழிபடுகிறார் என்று கூறப்படுகிறது.

இதன் நினைவாக, ஒவ்வொரு ஆண்டும் புரி ஜகந்நாதர் கோவிலில் கருட ஸ்தம்பம் அருகே விபீஷண அர்ச்சனை என்ற சிறப்பு பூஜை நடைபெறுகிறது.

மேலும், கோவிலில் “விபீஷணர் ஜன்னல்” என்று அழைக்கப்படும் ஒரு இடமும் உள்ளது. இது, விபீஷணருக்கும் பகவான் ஜகந்நாதருக்கும் உள்ள தொடர்பை நினைவூட்டுகிறது.

ஒரு பாரம்பரியக் கதையின்படி, ஒரு ஏழை பிராமணர் தனது மகனின் பூணூல் (உபநயனம்) நடத்த பணம் இல்லாமல், பகவான் ஜகந்நாதரிடம் மனமுருகிப் பிரார்த்தனை செய்தார்.

பகவானின் ஏற்பாட்டின்படி, அந்த பிராமணர் விபீஷணரைச் சந்தித்தார். விபீஷணர் கருணையுடன் தனது தங்கக் காப்பை அந்த பிராமணருக்குக் கொடுத்து உதவினார்.

அந்த தங்கக் காப்பின் ஒரு பகுதி இன்றும் பகவான் ஜகந்நாதரின் திருவாபரணங்களுடன் கோவிலின் பொக்கிஷ அறையில் பாதுகாக்கப்படுகிறது என்று பாரம்பரியமாக நம்பப்படுகிறது.

விபீஷணரின் வாழ்க்கை, பகவான் ஸ்ரீ ராமரின் கட்டளையை முழுமையாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்பதையும், பகவான் ஜகந்நாதரிடம் ஆழ்ந்த பக்தியுடன் சேவை செய்ய வேண்டும் என்பதையும் கற்பிக்கிறது. மேலும், உண்மையான பக்தன் பகவானுக்கு மட்டுமல்ல, பக்தர்களிடமும் கருணையுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

நோக்கம் 19: ஸ்ரீ ஜகந்நாதர் உலகம் முழுவதற்கும் அருள் வழங்கும் ஜகந்நாதர் (உலகின் நாதர்) என்பதை அறிந்துகொள்வதுடன், நன்றியுணர்வின் அடையாளமாக அவருக்குச் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட பிரெஞ்சு தேவாலய மணியின் முக்கியத்துவத்தையும் புரிந்துகொள்வது.

19. கப்பல் கேப்டனும் பகவான் ஜகந்நாதரும்

பதினேழாம் நூற்றாண்டில், ஒரு பிரெஞ்சு வணிகக் கப்பல் பயணிகளையும், விலைமதிப்புள்ள பொருட்களையும், ஒரு பெரிய தேவாலய மணியையும் ஏற்றிக்கொண்டு பாண்டிச்சேரி நோக்கிப் பயணம் செய்தது.

ஒடிசா கடற்கரையை நெருங்கியபோது, கடலில் கடுமையான புயல் வீசியது. அப்போது, மிகப் பெரிய திமிங்கலம் போன்ற ஒரு உயிரினத்தை நோக்கி கப்பல் செல்வது போல் தோன்றியது. அனுபவம் மிக்க கேப்டன் பீட்டல், “இனி இந்தக் கப்பலை மனித சக்தியால் காப்பாற்ற முடியாது” என்பதை உணர்ந்தார். பயணிகள் அனைவரும் பயத்தில் நடுங்கி, தங்கள் மரணத்தை எதிர்பார்த்தனர்.

அந்த நேரத்தில், ஒரு வயதான இந்திய பக்தர் மட்டும் அமைதியாக இருந்தார். அவர், பகவான் ஜகந்நாதர், பலதேவர், சுபத்ரா தேவி ஆகியோரின் ஓவியத்தை கையில் பிடித்துக்கொண்டு, பகவானிடம் தொடர்ந்து பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருந்தார். அவரது அமைதியைக் கண்டு ஆச்சரியமடைந்த கேப்டன், அதற்கான காரணத்தைக் கேட்டார். அந்த பக்தர், “பகவான் ஜகந்நாதர் உலகின் நாதர். உண்மையான மனதுடன் அவரை வேண்டுவோரை அவர் நிச்சயமாகக் காப்பாற்றுவார்” என்று கூறினார்.

முதலில் கேப்டனுக்கு நம்பிக்கை இல்லை. ஆனால் அவர்,

“பகவான் ஜகந்நாதர் இந்தக் கப்பலைக் காப்பாற்றினால், கப்பலில் உள்ள அனைத்து செல்வங்களையும், என்னையும் அவருக்குச் சமர்ப்பிக்கிறேன்” என்று மனதில் உறுதி செய்தார். சிறிது நேரத்தில் ஒரு அற்புதம் நடந்தது. அந்தப் பெரிய திமிங்கலம் திடீரென திசைமாறி, ஆழ்கடலுக்குள் மறைந்தது. ஆனால், புயல் இன்னும் அடங்கவில்லை. கப்பல் தொடர்ந்து ஆபத்தில் இருந்தது.

அப்போது, அந்த வயதான பக்தரின் நம்பிக்கையை நினைத்த கேப்டன், தானும் மனமுருகிப் பகவான் ஜகந்நாதரிடம் பிரார்த்தனை செய்தார். உடனே, புயல் அடங்கியது. கடல் அமைதியானது. கப்பலும் அதிலிருந்த அனைவரும் பாதுகாப்பாகக் காப்பாற்றப்பட்டனர்.

மிகுந்த நன்றியுடன், “இந்தக் கப்பலையும், இதில் இருந்த அனைவரையும் காப்பாற்றியது பகவான் ஜகந்நாதரே” என்று கேப்டன் அனைவரின் முன்னிலும் அறிவித்தார்.

கேப்டன் பீட்டல் சமர்ப்பித்த ஆலயமணி

கேப்டன் தாம் செய்த வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றினார். கப்பலில் இருந்த விலைமதிப்புள்ள பொருட்களுடன், பெரிய பிரெஞ்சு ஆலய மணியையும் புரி ஜகந்நாதர் கோவிலுக்கு காணிக்கையாகச் சமர்ப்பித்தார். கப்பல் புரி கடற்கரையை நெருங்கியபோது, தொலைவில் உயரமாகக் காட்சி அளித்த ஜகந்நாதர் கோவிலைக் கண்டார். உடனே தலைவணங்கி, “எங்களின் உயிர்களைக் காப்பாற்றியவர் பகவான் ஜகந்நாதரே” என்று அவரை மகிமைப்படுத்தினார்.

பாரம்பரிய நம்பிக்கையின்படி, கேப்டன் பீட்டல் காணிக்கையாக வழங்கிய அந்தப் பிரெஞ்சு ஆலய மணி, இன்றும் புரி ஜகந்நாதர் கோவில் வளாகத்தில் உள்ள நீலாத்ரி விஹார் அருங்காட்சியகத்தில் பாதுகாக்கப்பட்டு காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

இந்த லீலை, பகவான் ஜகந்நாதர் நாடு, மொழி, இனம் அல்லது மத வேறுபாடு பார்க்காமல், உண்மையான மனதுடன் அவரிடம் பிரார்த்தனை செய்பவர்களின் வேண்டுதலுக்கு பதிலளிக்கிறார் என்பதை உணர்த்துகிறது. நம்பிக்கையுடன் அவரிடம் சரணடைவோருக்கு அவர் கருணையும் பாதுகாப்பும் அளிக்கிறார். அதனால்தான் அவர் உலகின் நாதர் ஜகந்நாதர் என்று போற்றப்படுகிறார்.

நோக்கம் 20: பிறப்பு, ஜாதி அல்லது சமூக நிலையைப் பார்க்காமல், தூய பக்தியை மட்டுமே ஸ்ரீ ஜகந்நாதர் ஏற்றுக்கொள்கிறார் என்பதை அறிந்துகொள்வது.

20. சாலபேகா

பக்தர் சாலபேகா, 17-ஆம் நூற்றாண்டில் ஒடிசாவில் வாழ்ந்த மகான் மற்றும் சிறந்த பக்திப் பாடல் இயற்றியவராவார். ஸ்ரீ ஜகந்நாதரின் மிகச் சிறந்த பக்தர்களில் ஒருவராகப் போற்றப்படுகிறார்.

அவர் முகலாய அதிகாரியான லால்பேக் (முகம்மது குலி கான்) மற்றும் ஒரு இந்து பிராமண விதவைக்கு பிறந்தார். முஸ்லிம் குடும்பத்தில் பிறந்திருந்தாலும், ஸ்ரீ ஜகந்நாதரின் மீது அளவற்ற பக்தி கொண்டவராக விளங்கினார்.

இளமையில் போரில் கடுமையாகக் காயமடைந்தார். அவரது தாய், ஸ்ரீ கிருஷ்ணரை மனமாரப் பிரார்த்தனை செய் என்று கூறினார். பல நாட்கள் உண்மையான பக்தியுடன் பிரார்த்தனை செய்தபின், பகவான் ஹரி கனவில் தோன்றி, ஒரு மூலிகையை வழங்கினார். அதை பயன்படுத்தியதும் அவரது காயங்கள் அனைத்தும் அதிசயமாக குணமடைந்தன. இதனால் நன்றியுணர்வுடன் தனது வாழ்நாள் முழுவதையும் பகவானின் சேவைக்கு அர்ப்பணித்தார். பின்னர் ஜகந்நாத புரிக்கு வந்தார். ஆனால் பிறப்பின் காரணமாக அவருக்கு ஜகந்நாதர் கோவிலுக்குள் செல்ல அனுமதி கிடைக்கவில்லை. இருந்தாலும், அவரது தூய பக்தியால் ஸ்ரீ ஜகந்நாதரின் தனிப்பட்ட அருளைப் பெற்றார்.

இதனை பணிவுடன் ஏற்றுக்கொண்ட சாலபேகா, விருந்தாவனத்திற்குச் சென்று ஒரு வருடம் தங்கி, ஸ்ரீ ஸ்ரீ ராதா-கிருஷ்ணரைப் போற்றும் இனிய பக்திப் பாடல்களை இயற்றினார். பின்னர் ஜகந்நாதரின் ரதயாத்திரையை தரிசிக்க மீண்டும் புரிக்குத் திரும்பினார். ஆனால் தாமதமாகிவிடும் என்பதை உணர்ந்த அவர், “எனக்காகக் காத்திருக்க வேண்டும்” என்று மனமுருகிப் பிரார்த்தனை செய்தார்.

அந்த நேரத்தில், பகுடா ரதயாத்திரை (திரும்பும் ரதயாத்திரை) நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் ரதத்தை இழுத்தும், ஜகந்நாதரின் ரதம் நகரவே இல்லை. சாலபேகா வந்து ஜகந்நாதரை தரிசித்த உடனே, ரதம் தானாகவே நகரத் தொடங்கியது. தன் பக்தருக்காகவே ஜகந்நாதர் காத்திருந்தார் என்பதை அனைவரும் உணர்ந்தனர். இந்த அற்புதத்தை கஜபதி மன்னரும் நேரில் கண்டதாக மரபு கூறுகிறது.

சாலபேகாவின் பக்திப் பாடல்கள்

சாலபேகா, ஸ்ரீ ஜகந்நாதரைப் போற்றும் ஏராளமான பக்திப் பாடல்களை இயற்றினார். அவற்றில் பணிவு, சரணாகதி, பகவானின் பிரிவால் ஏற்படும் ஏக்கம் மற்றும் ஆழ்ந்த பக்தி ஆகியவை வெளிப்படுகின்றன. அவருடைய “அஹே நீல சைலா” என்ற பக்திப் பாடல், ஒடிசாவில் இன்று வரை மிகவும் புகழ்பெற்ற ஜகந்நாதர் பஜனாகப் பாடப்படுகிறது.

ஸ்ரீ ஜகந்நாதர், ஸ்ரீ கிருஷ்ணர், ராதா-கிருஷ்ணரின் திவ்ய லீலைகள் மற்றும் முழுமையான சரணாகதி ஆகியவற்றைப் போற்றும் பல அழகிய பக்திப் பாடல்களை சலபேகா இயற்றியுள்ளார்.

சாலபேகாவின் சமாதி

சாலபேகாவின் இறுதி வாழ்க்கை

சாலபேகா தனது வாழ்நாளின் மீதிப் பகுதியை புரியிலேயே கழித்தார். அவர் மறைந்த பிறகு, பகவான் ஜகந்நாதரின் ரதம் அவருக்காக நின்ற இடத்திலேயே அவரது சமாதி அமைக்கப்பட்டது. சாலபேகா இயற்றிய பக்திப் பாடல்கள் மற்றும் பஜனைகள் ஒடிசாவின் மிகவும் போற்றப்படும் பக்திப் பாடல்களில் ஒன்றாகும். இன்றும் அவை பகவான் ஜகந்நாதரை மகிமைப்படுத்தும் பாடல்களாக பக்தர்களால் பாடப்பட்டு வருகின்றன.

சாலபேகா சமாதி,ஒடிசா 

நோக்கங்கள்

நோக்கம் 1: ஜகந்நாதர் பண்பாட்டிலும் ஒடியா பக்தி மரபிலும் சாலபேகா சமாதியின் புனித முக்கியத்துவத்தை அறிதல்.

நோக்கம் 2: பக்தர் சாலபேகாவின் இறைநம்பிக்கை நிறைந்த வாழ்க்கையையும், ஜகந்நாதப் பெருமான்மீது அவர் கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த பக்தியையும் அறிதல்.

நோக்கம் 3: சாலபேகாவின் பக்திப் பாடல்கள் எவ்வாறு ஜகந்நாதர் வழிபாட்டை சாதாரண மக்களுக்கும் எளிதில் சென்றடையச் செய்தன என்பதை எடுத்துரைத்தல்.

நோக்கம் 4: ஒடிசா மாநிலம், புரி நகரின் கிராண்ட் ரோடு (படா டாண்டா) பகுதியில் அமைந்துள்ள சாலபேகா சமாதியின் இருப்பிடத்தை அறிதல்.

நோக்கம் 5: சாலபேகா சமாதிக்கு செல்லும் போக்குவரத்து வசதிகள் குறித்து அறிதல். குறிப்பாக புரி ரயில் நிலையம், புவனேஸ்வர் விமான நிலையம் மற்றும் உள்ளூர் போக்குவரத்து வசதிகளைப் பற்றிய தகவல்களை அறிதல்.

1. அறிமுகம்

நோக்கம் 1: ஜகந்நாதர் பண்பாட்டிலும் ஒடியா பக்தி மரபிலும் சாலபேகா சமாதியின் புனித முக்கியத்துவத்தை அறிதல்.

சாலபேகா சமாதி, ஒடிசா மாநிலத்தின் ஜகந்நாதர் பாரம்பரியத்துடன் தொடர்புடைய மிக உயர்ந்த பக்தி நினைவுச் சின்னங்களில் ஒன்றாகும். இந்த சமாதி, ஜகந்நாதப் பெருமானின் தலைசிறந்த பக்தரும் புகழ்பெற்ற புனிதக் கவிஞருமான பக்தர் சாலபேகாவின் நினைவாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

இது புரி நகரின் கிராண்ட் ரோடு பகுதியில், ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் ஜகந்நாதரின் ரதயாத்திரை செல்லும் புனிதப் பாதையில் அமைந்துள்ளது.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் ரதயாத்திரையின் போது, ஜகந்நாதரின் திருத்தேர் சாலபேகா சமாதி அருகில் சில நிமிடங்கள் நிறுத்தப்படுவது இத்தலத்தின் தனிச்சிறப்பாகும். இது சாலபேகாவின் பக்திக்கு ஜகந்நாதப் பெருமான் அளித்த தெய்வீக மரியாதையாகக் கருதப்படுகிறது.

சாலபேகாவின் பக்திப் பாடல்கள் மற்றும் பஜனைகள் இன்றளவும் ஒடியா ஆன்மீக மரபில் முக்கிய இடத்தைப் பெற்றுள்ளன. குறிப்பாக அவரது “அஹே நீல சைலா” என்ற புகழ்பெற்ற பாடல், ஒடிசா முழுவதும் பக்தர்களால் இன்றும் பாடப்படுகிறது.

2. இத்தலத்துடன் தொடர்புடைய பக்தர்கள்

நோக்கம் 2: பக்தர் சாலபேகாவின் ஆன்மீக வாழ்க்கையையும், ஜகந்நாதர்மீது அவர் கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த பக்தியையும் அறிதல்.

பக்தர் சாலபேகா

பக்தர் சாலபேகா, கி.பி. 17-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஒடிசாவின் புகழ்பெற்ற புனிதக் கவிஞரும், ஜகந்நாதப் பெருமானின் மிகச் சிறந்த பக்தர்களில் ஒருவரும் ஆவார். அவர் லால்பேக் என்ற முகலாய இராணுவ அதிகாரிக்கும், லலிதா என்ற இந்து பிராமணப் பெண்ணுக்கும் மகனாகப் பிறந்தார்.

ஒரு போரில் கடுமையாகக் காயமடைந்தபோது, விஷ்ணுவின் திருநாமங்களை இடைவிடாது ஜபித்ததன் மூலம் குணமடைந்தார் என்று நம்பப்படுகிறது. அதன் பின்னர் தனது வாழ்நாள் முழுவதையும் ஜகந்நாதப் பெருமானின் பக்தி வழிபாட்டிற்காக அர்ப்பணித்தார்.

புரியில் உள்ள பிரதான கோவிலான ஸ்ரீ மந்திரிலிருந்து
வெகு தொலைவில் இருந்தபடியே பகவான் ஜகந்நாதரைப் போற்றும் சாலபேகா

அந்தக் காலத்தில் நிலவிய சமூக மரபுகளின்படி, அவர் ஜகந்நாதர் கோவிலுக்குள் செல்ல அனுமதிக்கப்படவில்லை. இருந்தாலும், அவரது உண்மையான பக்தி ஜகந்நாதப் பெருமானின் அருளைப் பெற்றுத் தந்தது. ஜகந்நாதர், ஸ்ரீகிருஷ்ணர், ராதா-கிருஷ்ணரின் தெய்வீக லீலைகள் மற்றும் இறைவனிடம் முழுமையாக சரணடையும் பக்தி குறித்து சாலபேகா ஏராளமான பக்திப் பாடல்களை இயற்றினார். அவரது பாடல்கள் ஒடியா பக்தி இலக்கியத்தின் முக்கிய அங்கமாகவும், ஜகந்நாதர் பண்பாட்டின் அழியாத செல்வமாகவும் விளங்குகின்றன.

இத்தலத்துடன் தொடர்புடைய தெய்வீக நிகழ்வுகள் (லீலைகள்)

சாலபேகாவிற்காக நின்ற ஜகந்நாதரின் தேர்

சாலபேகாவுடன் தொடர்புடைய மிகவும் புகழ்பெற்ற தெய்வீக நிகழ்வு ரதயாத்திரையின் போது நடைபெற்றதாகக் கூறப்படுகிறது. ஒரு முறை விரிந்தாவனத்திலிருந்து புரிக்கு ரதயாத்திரையில் கலந்துகொள்ள வந்தபோது, சாலபேகா கடுமையாக உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டார். இதனால் அவர் உரிய நேரத்தில் புரியை அடைய முடியவில்லை.

அவர் மனமுருகி ஜகந்நாதப் பெருமானை தரிசிக்க வேண்டி தீவிரமாகப் பிரார்த்தனை செய்தார். அப்போது பஹுடா யாத்திரை (திரும்பும் ரதயாத்திரை) நடைபெற்று கொண்டிருந்தது. ஜகந்நாதரின் திருத்தேர் கிராண்ட் ரோட்டில் திடீரென நின்றுவிட்டது. பலர் இழுத்தும் தேர் நகரவில்லை.

சாலபேகா அங்கு வந்து பக்தியுடன் இறைவனை வணங்கிய பிறகே தேர் மீண்டும் நகர்ந்ததாக பக்தர்கள் நம்புகின்றனர். இந்த நிகழ்வு, தனது உண்மையான பக்தர்மீது ஜகந்நாதப் பெருமான் கொண்டிருந்த அளவற்ற அன்பையும் கருணையையும் வெளிப்படுத்துவதாக கருதப்படுகிறது. இன்றும் அந்த நிகழ்வை நினைவுகூரும் வகையில், ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் ரதயாத்திரையின் போது ஜகந்நாதரின் தேர் சாலபேகா சமாதி அருகில் சிறிது நேரம் நிறுத்தப்படுகிறது.

3. சாலபேகாவின் பக்திப் பாடல்கள்

நோக்கம் 3: சாலபேகாவின் பாடல்கள் ஜகந்நாதர் பக்தியை எவ்வாறு பொதுமக்களிடம் கொண்டு சென்றன என்பதை எடுத்துரைத்தல்.

சாலபேகா, ஜகந்நாதப் பெருமானை போற்றும் ஏராளமான பக்திப் பாடல்களை இயற்றியுள்ளார்.

அவரது பாடல்களில் முக்கியமாக வெளிப்படும் உணர்வுகள்:

• பணிவு

• இறைவனிடம் முழுமையான சரணாகதி

• இறைவனைப் பிரிந்திருக்கும் ஏக்கம்

• ஆழ்ந்த பக்தி

அவரது “அஹே நீல சைலா” என்ற பக்திப் பாடல், ஒடிசா மாநிலத்தின் மிகவும் புகழ்பெற்ற ஜகந்நாதர் பக்திப் பாடல்களில் ஒன்றாகும். இன்றும் கோயில்கள், பக்தி நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் ரதயாத்திரை காலங்களில் பக்தர்கள் இதனை பக்திப் பரவசத்துடன் பாடுகின்றனர்.

4. தலம் – அமைப்பு – முக்கியத்துவம்

நோக்கம் 4: புரி, கிராண்ட் ரோடு (படா டாண்டா) பகுதியில் அமைந்துள்ள சாலபேகா சமாதியின் இருப்பிடத்தை அறிதல்.

சாலபேகா சமாதி, ஒடிசா மாநிலம், புரி நகரின் படா டாண்டா பகுதியில் அமைந்துள்ளது. இந்த சமாதி, பக்தர் சாலபேகாவின் புனித நினைவிடமாக விளங்குகிறது. கட்டிட அமைப்பு மிகவும் எளிமையானதாக இருந்தாலும், அதன் ஆன்மீக முக்கியத்துவம் மிகவும் உயர்ந்தது. ஆண்டெங்கும் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் இங்கு வந்து வழிபடுகின்றனர்.

ரதயாத்திரையின் போது சிறப்பு

ஒவ்வொரு ஆண்டும் நடைபெறும் ரதயாத்திரையின் போது, ஜகந்நாதப் பெருமானின் திருத்தேர் இந்த சமாதி அருகில் நின்று செல்லும் மரபு இன்றளவும் தொடர்கிறது. இது சாலபேகாவின் பக்திக்குப் பெருமான் அளித்த தெய்வீக மரியாதையின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது.

ரதயாத்திரையின் போது, ஜகந்நாதப் பெருமானின் திருத்தேர்
இந்த சமாதி அருகில் நின்று செல்லும் மரபு இன்றளவும் தொடர்கிறது

சாலபேகா சமாதி எடுத்துரைக்கும் ஆன்மீகப் பண்புகள்

இந்த சமாதி பின்வரும் உயர்ந்த ஆன்மீகக் கருத்துகளை எடுத்துரைக்கிறது:

• சமூகத் தடைகளைத் தாண்டிய உண்மையான பக்தி

• நேர்மையான பக்தர்கள்மீது ஜகந்நாதப் பெருமானின் கருணை

• ஜகந்நாதர் பண்பாட்டின் அனைவரையும் அரவணைக்கும் தன்மை

• வெளிப்புற அடையாளங்களைவிட பக்தியே உயர்ந்தது என்ற உண்மை

மேலும், இத்தலம் சாலபேகாவின் பக்திப் பாடல்களைப் பாடுதல், நாமசங்கீர்த்தனம், கீர்த்தனை நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் அவரது நினைவைப் போற்றும் ஆன்மிகச் சந்திப்புகளின் மையமாகவும் விளங்குகிறது.

இத்தலத்தின் தொடர்பு தெய்வங்கள்

இந்த சமாதி, பக்தர் சாலபேகாவின் நினைவாக அமைந்திருந்தாலும், அதன் மைய ஆன்மீக நோக்கம் ஜகந்நாதப் பெருமானின் மீது அவர் கொண்டிருந்த பக்தியைப் போற்றுவதாகும்.

சாலபேகாவின் சமாதி

தொடர்புடைய தெய்வங்கள்

• ஸ்ரீ ஜகந்நாதர்

• ஸ்ரீ பலபத்ரர் (பலராமர்)

• தேவி சுபத்ரா

• ஸ்ரீ கிருஷ்ணர்

வரலாற்று மற்றும் இலக்கியச் சான்றுகள்

வரலாற்றுச் சான்றுகள்

சாலபேகாவின் பக்திப் பாடல்கள் ஒடியா பக்தி இலக்கியத்தின் முக்கிய அங்கமாகக் கருதப்படுகின்றன.

அவரது பஜனைகள் ஜகந்நாதர் வழிபாட்டில் இன்றளவும் தொடர்ந்து பாடப்பட்டு வருகின்றன.

ஜகந்நாதர் பண்பாட்டில், சாலபேகா ஜகந்நாதப் பெருமானின் தலைசிறந்த பக்தர்களில் ஒருவராக மதிக்கப்படுகிறார்.

இலக்கியப் பங்களிப்புகள்

சாலபேகா, ஒடியா மொழியில் ஏராளமான பக்திப் பாடல்களை இயற்றினார்.

அதன் மூலம், ஜகந்நாதர் பக்தியை அறிஞர்களுக்குள் மட்டுமல்லாமல், சாதாரண மக்களிடமும் எளிதில் பரப்பினார்.

அவரது முக்கியமான படைப்புகளில்:

• அஹே நீல சைலா

• ஜகந்நாதரைப் போற்றும் பல பக்திப் பாடல்கள்

• ராதா–கிருஷ்ணரைப் போற்றும் பக்திப் பாடல்கள்

ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்கவை.

5. இத்தலத்தை அடையும் வழிகள்

நோக்கம் 5: சாலபேகா சமாதியை எளிதில் அடைய உதவும் போக்குவரத்து வசதிகளை அறிதல்.

முகவரி: சாலபேகா சமாதி, கிராண்ட் ரோடு, பாலகண்டி, புரி.

தரிசன நேரம்
சமாதிப் பகுதி பொதுவாக நாள் முழுவதும் பக்தர்களுக்குத் திறந்திருக்கும்.

பரிந்துரைக்கப்படும் தரிசன நேரம்:

• காலை 6.00 மணி – 11.00 மணி
• மாலை 4.00 மணி – 8.00 மணி

ரதயாத்திரை நடைபெறும் காலம், இந்தப் புனிதத் தலத்தை தரிசிக்க மிகவும் சிறந்த மற்றும் முக்கியமான காலமாகக் கருதப்படுகிறது.

இறுதியாக

சாலபேகா சமாதி என்பது ஒரு சாதாரண நினைவிடம் மட்டுமல்ல; உண்மையான பக்திக்கு சாதி, மதம், பிறப்பு போன்ற எல்லைகள் தடையாக இருக்க முடியாது என்பதை உலகிற்கு எடுத்துரைக்கும் ஓர் ஆன்மீகச் சின்னமாகும்.

முகலாயப் பின்னணியில் பிறந்திருந்தாலும், ஜகந்நாதப் பெருமான்மீது அவர் கொண்டிருந்த அளவற்ற அன்பும், இறைநம்பிக்கையும் காரணமாக, இன்று வரை அவருக்கு ஜகந்நாதர் ரதயாத்திரையில் வழங்கப்படும் மரியாதை, “பக்திக்கு இறைவன் அளிக்கும் உயரிய அங்கீகாரம்” என்பதற்கு அழியாத சான்றாக விளங்குகிறது.

இந்தத் தலம், ஒடிசாவின் பக்தி மரபு, சமத்துவம், ஆன்மீக ஒற்றுமை மற்றும் இறை அன்பின் மகத்துவத்தை நிலைநிறுத்தும் ஒரு புனிதத் திருத்தலமாகத் திகழ்கிறது.

ஸ்ரீ ஜகந்நாதர்,ஸ்ரீ பலபத்ரர் ,தேவி சுபத்ரா