34. பிரேம் சரோவர்
நோக்கங்கள்:
நோக்கம்1: ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கான ஸ்ரீமதி ராதாராணியின் அன்பை அறிதல்.
நோக்கம்2: ப்ரேம் ஸரோவரின் வரலாற்றை அறிதல்.
நோக்கம்1: ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கான ஸ்ரீமதி ராதாராணியின் அன்பை அறிதல்.
ப்ரேம் ஸரோவர் என்பது, ஸ்ரீமதி ராதாராணியின் நித்திய வாசஸ்தலமான பர்சானாவின் வடக்கே சுமார் 1 கி.மீ தொலைவில் அமைந்துள்ள புனித ஏரி ஆகும். இது ஸ்ரீமதி ராதாராணி மற்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் அன்பின் தீவிரத்தையும், குறிப்பாக ‘விப்ரலம்ப பாவம்’ எனப்படும் மனநிலையையும் குறிக்கிறது. இந்நிலையில், கூடிச் சந்தித்த தருணங்களிலும் கூட பிரிவின் வேதனை உணரப்படுகிறது.
நோக்கம்2: ப்ரேம் ஸரோவரின் வரலாற்றை அறிதல்.
ஒரு நாள் ஸ்ரீமதி ராதாராணியும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரும், ஸ்ரீமதி ராதாராணியின் நெருங்கிய தோழிகளான சகிகளால் சூழப்பட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தனர். திடீரென, ஒரு பெரிய தேனீ, மலர்ந்த தாமரையின் மணம் என்று தவறாக நினைத்து, ஸ்ரீமதி ராதாராணியின் முகத்தின் அருகே பறந்து கொண்டே இருந்தது. ராதாராணி பயந்து, அதை விரட்ட முயன்றார், ஆனால் அது மீண்டும் மீண்டும் வந்து கொண்டே இருந்தது. அவருடைய அவசரத்தைக் கண்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் நண்பரான மதுமங்கல், ஒரு குச்சியைக் கொண்டு அந்த தேனீயை விரட்டினார். பின்னர் அவர் திரும்பி வந்து, “நான் மதுசூதனனை (தேனீ) அனுப்பிவிட்டேன்; அது மீண்டும் வராது” என்று அறிவித்தார்.
“மதுசூதனன்” என்ற பெயரை — இது ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் பெயர்களில் ஒன்றாகும் — கேட்டு, ஸ்ரீமதி ராதாராணி தவறாக ஸ்ரீகிருஷ்ணர் தம்மை விட்டு சென்றுவிட்டார் என்று நினைத்தார். ஶ்ரீகிருஷ்ணர் தன் அருகிலேயே இருந்தாலும், ராதாராணி திடீரென பிரிவின் வேதனையில் ஆழ்ந்து, “ஓ ஶ்ரீ கிருஷ்ணா, நீ எங்கு போனாய்?” என்று உரத்த குரலில் அழத் தொடங்கினார்.
அவருடைய மனமார்ந்த துயரம் ஸ்ரீகிருஷ்ணரையும் ஆழமாக நெகிழச் செய்து, அவர் கூட ராதையின் வேதனையை உணர்ந்து கண்ணீர் வடித்தார். தூய அன்பு மற்றும் ஏக்கத்தால் நிறைந்த அவர்களின் கண்ணீர் பிரேம் சரோவரை உருவாக்கியது.
நோக்கம்3: பிரிவின் வேதனையில் ஸ்ரீமதி ராதாராணியின் ஆழ்ந்த அன்பு, ஸ்ரீகிருஷ்ணர் விருந்தாவனத்தை விட்டு புறப்படுவதற்கு எவ்வாறு தூண்டியது என்பதைப் புரிதல்.
இந்த மனதை உருக்கும் சம்பவத்திற்குப் பிறகு, ஸ்ரீகிருஷ்ணர் தம்முள் எண்ணினார்:
“நான் அருகில் இருந்தாலும், பிரிவை நினைக்கும் போது ராதாராணி அனுபவிக்கும் துயரத்தை முழுமையாக ஆற்ற முடியவில்லை. என்னைப் பற்றிய அவளது அன்பு இவ்வளவு ஆழமானது; பிரிவு என்ற எண்ணமே அவளது இதயத்தில் எப்போதும் நிலைத்து இருந்து, அவளுக்கு பெருந்துயரத்தை அளிக்கிறது. நான் தூரத்தில் இருந்தால், அவள் என்னை மிகவும் ஏங்கிக் காண்கிறாள்; எங்கும் என்னைத் தேடுகிறாள் — சில சமயம் தாமால மரங்களை என்னாகவே நினைத்து அவற்றோடு பேசுகிறாள், சிரிக்கிறாள்; நான் அவளோடு இருக்கிறேன் என்று கருதி, தோழிகளோடு விளையாடுகிறாள்.
ஆனால் நான் அருகில் இருந்தாலும் கூட, அவளது இதயம் பிரிவின் வேதனையை உணர்ந்து, பெரும் சோகத்தில் மூழ்குகிறது.”
இந்தப் பிரிவு உணர்வு ராதையின் ஆழ்ந்த அன்பின் ஒருபகுதியே என ஸ்ரீகிருஷ்ணர் உணர்ந்தார். “நான் அவளுடன் இல்லாதபோது, அவளது மனம் என்னை நினைத்து அழகான நினைவுகளையும் தரிசனங்களையும் உருவாக்குகிறது; அது அவளுக்கு ஆறுதலாகிறது” என்று அவர் எண்ணினார். எனது நிறத்துக்கு ஒத்த ஆழ்ந்த நீல நிறம் கொண்ட தாமால மரத்தைக் கண்டாலும் கூட, அது அவளுக்கு என்னுடன் இருக்கும் நெருக்கத்தை உணர்த்துகிறது.”
இதைக் கண்டு உணர்ந்த கிருஷ்ணர், சிறிது காலத்திற்கு தான் விருந்தாவனத்தை விட்டு செல்ல வேண்டும் என்ற ஒரு கடினமான முடிவை எடுத்தார். தூரத்தில் இருந்தாலும், அவர்களது அன்பு நிலைத்திருக்கும் என்பதை அவர் நன்றாகவே அறிந்தார். இந்த முடிவு, இறுதியில், அவரை மதுரா மற்றும் துவாரகைக்கு அழைத்துச் சென்றது.
ஆனால், விருந்தாவனத்தில் அவர் விட்டுச் சென்ற அந்த இனிய நினைவுகளும் புனித இடங்களும் — ப்ரேம் ஸரோவர் போன்றவை — என்றென்றும் அவர்களது அன்பின் சின்னங்களாகத் திகழ்கின்றன.
